از رازهای ماندگاری و جاودانگی شعر حافظ نیز علاوه بر پیوند آن با قرآن، همین جنبه انسانی داشتن کلام اوست البته سخن حافظ جنبههای دیگری نیز همچون جنبه اجتماعی دارد
جوان آنلاین: حافظ بهگونهای قرآن را با کلام خود آمیخته کرده که همچون آمیختن شیر و شکر است؛ به این معنا که اگر قرآن از شعر حافظ گرفته شود، چیز زیادی برای آن باقی نمیماند و حافظ این را مدیون قرآن است.
علیاصغر باباصفری، مدرس دانشگاه و پژوهشگر ادبیات با بیان اینکه تأثیری که حافظ از قرآن گرفته بسیار زیاد و گسترده و بهگونهای است که صراحتاً میگوید «هرچه کردم همه از دولت قرآن کردم»، اظهار کرد: حافظ، اشعار خود را مدیون قرآن میداند و اینکه او در اشعارش به حافظ تخلص میکند به این دلیل است که او حافظ کل قرآن بود و علاوه بر آن حافظ اختلاف قرائتها و گزارشهای هفتگانه قرآن در لهجههای مختلف عربی نیز بوده است و در شعری به این موضوع اشاره کرده و آورده که «عشقت رسد به فریاد ار خود بسان حافظ/ قرآن ز بر بخوانی در چهاردهروایت» که منظور از ۱۴ روایت همان اختلاف قرائتها و هفت قاری قرآن است که هر قاری دو راوی دارد.
وی که با ایسنا سخن گفته است ادامه داد: «محمد گلاندام» از دوستان حافظ بود و بعد از مرگ حافظ دیوان او را جمعآوری کرده است. وی مقدمهای بر دیوان حافظ نوشته و در آن مقدمه اشاره میکند که حافظ به دلیل استغراق در مباحث قرآنی و تفسیری، فرصت جمعآوری غزلیات پراکنده خود را پیدا نکرد و این کار را من پس از مرگ او انجام دادم و از او به «قدوه العارفین» به معنای پیشوای عارفان تعبیر میکند. در شعر حافظ اشارات مکرری به قرآن شده است و حافظ بهگونهای قرآن را با کلام خود آمیخته کرده که همچون آمیختن شیر و شکر است؛ به این معنا که اگر قرآن از شعر حافظ گرفته شود، چیز زیادی برای آن باقی نمیماند و حافظ این را مدیون قرآن است. یکی از دلایل اینکه به دیوان حافظ تفأل زده میشود نیز پیوند ناگسستنی اشعار حافظ با آیات الهی قرآن است.
او با اشاره به اینکه حافظ یکی از پنج شاعر بینالمللی ایرانی است، افزود: مهمترین ویژگی شعر و کلام حافظ، جنبه انسانی بودن اشعار او است. شعر حافظ سخن و زبان حال «انسان بما هو انسان» است.