دستیار تحلیل‌گر یا «میرزابنویس مدرن» / ماشین، بازتولیدکننده‌ معدل گذشته و روزنامه‌نگار، خالق روایت‌های انتقادی آینده

 به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سرویس دین و اندیشه ایبنا، کتاب «تقاطع هوش مصنوعی و روزنامه‌نگاری»، نوشته کومار بیسوال و آند جی. کولکارنی با ترجمه علی شاکر در قالب یک اثر پژوهشی از سوی نشر همشهری منتشر شده است. انتشار این کتاب، بهانه‌ای شد تا با علی شاکر، پژوهشگر بین‌رشته‌ای ارتباطات و هوش مصنوعی و مترجم این اثر، به گفت‌وگو بنشینیم. او که پیشتر کتاب «خبرسازان؛ هوش مصنوعی و آینده‌ی روزنامه‌نگاری» را ترجمه کرده، در این گفت‌وگو با تمرکز بر کتاب تازه‌ای که با ترجمه‌ او بیرون آمده، با عبور از شیفتگی‌های کاذب به فناوری، هشدار می‌دهد که ورودِ بدون واسطه‌ این ابزارها می‌تواند روزنامه‌نگاران را در دام «استعمار الگوریتمی» و هیولای اخبار جعلی در «عصر پیشا-حقیقت» گرفتار کند. به باور شاکر، راهکار رهاییِ تحریریه‌ها، ارتقای روزنامه‌نگار از یک «میرزابنویسِ منفعل» به یک «مدیر ارشد شناختی» و طراحِ عامل‌های هوشمند (Agents) است. گفت‌وگوی پیش‌رو، در واقع مانیفستی است برای حفظِ عاملیتِ انسان در «نبرد با میانگین‌ها»؛ دعوتی خواندنی برای کشف این حقیقت که ماشین تنها بازتولیدکننده‌ معدل گذشته است، اما روزنامه‌نگارِ مجهز به تفکر انتقادی، خالقِ روایت‌های آینده خواهد بود. این گفت و گو را می خوانید:

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ – ۱۸:۴۰
دستیار تحلیل‌گر یا «میرزابنویس مدرن» / ماشین، بازتولیدکننده‌ معدل گذشته و  روزنامه‌نگار، خالق روایت‌های انتقادی آینده

 به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سرویس دین و اندیشه ایبنا، کتاب «تقاطع هوش مصنوعی و روزنامه‌نگاری»، نوشته کومار بیسوال و آند جی. کولکارنی با ترجمه علی شاکر در قالب یک اثر پژوهشی از سوی نشر همشهری منتشر شده است. انتشار این کتاب، بهانه‌ای شد تا با علی شاکر، پژوهشگر بین‌رشته‌ای ارتباطات و هوش مصنوعی و مترجم این اثر، به گفت‌وگو بنشینیم. او که پیشتر کتاب «خبرسازان؛ هوش مصنوعی و آینده‌ی روزنامه‌نگاری» را ترجمه کرده، در این گفت‌وگو با تمرکز بر کتاب تازه‌ای که با ترجمه‌ او بیرون آمده، با عبور از شیفتگی‌های کاذب به فناوری، هشدار می‌دهد که ورودِ بدون واسطه‌ این ابزارها می‌تواند روزنامه‌نگاران را در دام «استعمار الگوریتمی» و هیولای اخبار جعلی در «عصر پیشا-حقیقت» گرفتار کند. به باور شاکر، راهکار رهاییِ تحریریه‌ها، ارتقای روزنامه‌نگار از یک «میرزابنویسِ منفعل» به یک «مدیر ارشد شناختی» و طراحِ عامل‌های هوشمند (Agents) است. گفت‌وگوی پیش‌رو، در واقعن و پیشکسوتانِ تحریریه‌هاست. از این عزیزان صمیمانه خواهش می‌کنم که ادبیاتِ تعامل با این سیستم‌های پردازشی را بیاموزند و در برابر آن گارد نگیرند. اگر آنان «دانش ضمنی»، تجربه‌ زیسته و «شمّ خبریِ» بی‌بدیلِ خود را با قدرتِ پردازش و پایشِ داده‌ی ماشین پیوند بزنند، اتفاقی استثنایی رخ می‌دهد. در این پیوندِ مبارک، ماشین کارِ گِل و پردازشِ انبوه اطلاعات را انجام می‌دهد و پیشکسوتِ روزنامه‌نگاری می‌تواند با رهایی از لایه‌های سطحیِ خبر، به داده‌ها «معنا» ببخشد و روزنامه‌نگاریِ تحقیقی و عمقی را در ایران یک گام به جلو ببرد. از این رو، این کار خیلی مفیدتر و سودمندتر از جبهه گرفتن مقابل هوش مولّد است؛ چون متاسفانه در پایان بازی این عزیزان بازنده خواهند بود. در عوض می‌توانند واسطه‌ی انتقال تجربه و دانش خود به نسل بعد به کمک این ابزار باشند.

۲۱۶۲۱۶

منبع  : خبر آنلاین

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *