اقتصاد ۲۴ – مجید شاکری در مورد اجلاس شانگهای اظهار داشت: اولین نکتهای که باید در ایران به آن توجه شود این است که این اجلاس بیشتر یک ساختار امنیتی است که برای کنترل تندرویی و افراط گرایی در آسیای میانه تأسیس شده که در ادامه در اطراف آن دستورکارهای دیگر مثل دستورکار اقتصاد قرار گرفت.
این کارشناس اقتصادی افزود: امروز در کشورهای دیگر مثل ترکیه، چین و روسیه به فناوری هم افزایی فهم اقتصادی و امنیتی از دنیا رسیده اند؛ یعنی اینکه متوجه شده اند که سیاستهای امنیتی و نظامی نمینوانند جدای از سیاستهای اقتصادی تعریف شوند و عملاً همه این موارد بهم متصل هستند.
وی ادامه داد: چیزی که به عنوان کریدورهای مختلف اقتصادی در دنیا میبینیم که در حال شکل گیری است، مثل جاده- کمربند، بی ارای که سعی میکند چین را به آلمان وصل کند، مثل تلاش ترکها برای گسترش محور لاجورد که ترکیه را به چین وصل میکند، مثل کریدورهای مختلفی که هندیها دنبال آن هستند. همه اینها یک هم افزایی از اقتصاد و امنیت را نشان میدهد.
شاکری گفت: وقتی در مورد کریدور بحث میکنیم صرفاً موضوع راه نیست و راه پایینترین رده این موضوع است؛ راه، جمعیت انسانی در طول مسیر، زنجیره ارزش افزوده در طول مسیر و همه الزامات حول آن قرار گرفته است.
وی افزود: از این بابت اگر یک روزی میگفتیم شانگهای یک همکاری امنیتی و بعد یک پیوست اقتصادی دارد امروز این دو رکن از هم قابل تفکیک نیست ما هم برای ایفای نقش باید موضوع را فهم کنیم و پروندههای مختلف بین ما و کشورهای عضو اجلاس شانگهای را با همین دید نگاه کنیم؛ مثلاً اگر الان مهمترین پرونده امنیتی روی میز اجلاس شانگهای افغانستان است، ما هم باید این درک را داشته باشیم به این معضل امنیتی، یک نگاه تماماً اقتصادی ایجابی داشته باشیم. این چیزی است که ما بر خلاف چینیها و هندیها هنوز در بعد حکمرانی به آن نرسیده ایم.
شاکری اظهار داشت: بنابراین اولین نکته این است که سیاست امنیتی و سیاست اقتصادی ما باید دقیقاً با هم در یک هم بستگی کامل باشند. این چیزی به جز این است که امنیت به اقتصاد یا برعکس بهم سرویس دهند. این دو الان با هم یکی بوده و کاملاً بهم چسبیده هستند.
وی تصریح کرد: در این چارچوب اگر در مورد چین صحبت میکنیم، معانی اش به طور جدی از جنس کریدور است. در مورد اتصال ایران به کریدور کمربند جاده و همه ارتباطات این کریدور با کشورهای عضو شانگهای صحبت میکنیم. مثلاً قبل از رفتن باید تصمیم بگیریم آن کریدوری که میخواهیم رویآن متمرکز شویم کدام یک از کریدور هاست؛ اگر میخواهیم به چین اتصال برقرار کنیم این اتصال از طریق اتصال به سی پک (خطوط انتقال مابین پاکستان و چین) است. اگر این موضوع است صرفاً بردن یک پیشنهاد برای چین معنایی ندارد و باید به نقش پاکستان هم فکر کنیم. پس نمیتوانیم تصور کنیم بستههای جداگانهای برای چین یا پاکستان داریم و نمیخواهیم اینها را بهم متصل کنیم.
این کارشناس اقتصادی افزود: یا اگر در نظر داریم ارتباط با چین از طریق اتوبان پامیر باشد، باید کشورهای درگیر مثل تاجیکستان، قرقیزستان و … را در طول این موضوع ببینیم.
بیشتربخوانید:اژدهای زرد، دروازه ورود ایران به تجارت جهانی