اقتصاد۲۴– اولین تصویری که میتوان از منطقهای نفتی تصور کرد، ستونهای سر به فلک کشیدهای است که شعلههایی کوتاه و بلند بر سر دارند.
اگرچه این تصویر، در نگاه اول زیبا است، اما علاوه بر آسیبهای زیست محیطی فراوانی که به دنبال دارد، ثروتی است که هر روز دود میشود؛ بنابراین جمعآوری این گازها، در دستور کار قرار گرفت. در سالهای اخیر مساله آلودگی هوای کلانشهرها از معضلات بزرگ کشور بوده است. از این رو، با توجه به نقشی که فلرینگ گازهای همراه نفت در آلودگی هوا دارند، توجه به آن، یکی از مسائل مهم و حیاتی کشورمان در نظر گرفته شده است.
طرح جلوگیری از سوزندان گازهای همراه نفت در مشعلها، همواره در صدر دغدغههای اصلی مدیران و کارشناسان صنعت نفت ایران قرار داشته است و هر سال در بودجهریزی، درباره این طرح تأکید و بودجه هم به آن اختصاص داده شده است، اما متأسفانه به علت برخی محدودیتها، هنوز این طرح در اولویت اجرا قرار نگرفته است و به طور میانگین طرحهای جمعآوری گازهای همراه، ۵۲ درصد است.
پراکندگی جغرافیایی واحدهای بهرهبرداری میدانهای نفتی و مشعلهایی که در آنها گازسوزی میشود و مسافت زیاد مراکز جمعآوری گازهای مشعل از بازارهای مصرف محصولات تولیدی در واحدهای NGL، در ردیف چالشها و موانع جغرافیایی عدم پیشرفت طرحهای جمعآوری گازهای همراه نفت، قرار دارند.
بیشتر بخوانید: آماری عجیب درباره درآمدهای نفتی ایران