اقتصاد ۲۴ – تو این بازار جنس ارزان نمانده، چه برسد به پوشاک. کاسبی ما بعد از دو سال خواب بازار، تازه دو ماه است که اندکی رونق گرفته، اما با این قیمتها مردم قدرت خرید ندارند و بیشتر آن ها، تماشاچی هستند. این جملات را یکی از فروشندهها میگوید. گرانی، بالای شهر و مرکز شهر نمیشناسد. قیمتهایی که روی اجناسشان گذاشته اند، خیلی بیشتر از سال پیش است و صدای مشتری را درآورده است. به نظر نمیرسد بازار پوشاک گرم امسال با این افزایش سرسام آور قیمت که برخی کاسبها آن را ۷۰ تا ۱۰۰ درصد اعلام میکنند، بتواند بسیاری از شهروندان را گرم کند.
مشتریها از پاساژها و فروشگاهها دیدن میکنند، اما فقط تعداد کمی از آنان خرید میکنند و شاید پس از دیدن قیمتها ترجیح میدهند همان لباسهای سال قبل خود را بپوشند. آنهایی هم که مجبور به خرید هستند، فروشگاههای ارزان قیمتتر در مناطق مرکزی و کمتربرخوردار شهر را انتخاب میکنند.
انبوه مراکز بزرگ خرید میدان ۱۷ شهریور با متوسط قیمت تمام شده کمتر، انتخاب بخش زیادی از مجاوران و زائران است؛ اگرچه گرانی بازار روی اجناس اینجا هم اثر گذاشته است. فروشنده جوان مغازه میگوید: پارسال بلوز و شلوار راحتی بچگانه را میخریدیم ۳۸ هزارتومان و میفروختیم ۶۰ هزارتومان، اما امسال همان جنس را گذاشته ام داخل قفسه، ۹۰ هزارتومان خریده ام و ۱۳۰ هزارتومان میفروشم.
او معتقد است که افزایش قیمتها چیزی بین ۷۰ تا ۱۰۰ درصد بوده است: «هر جنسی را که داخل مغازه ام است، دست کم ۱۰۰ هزارتومان بیشتر از سال قبل میفروشم. سال گذشته به علت کرونا اصلا مشتری نداشتیم. امسال هم به علت گرانی، فروش زیادی نداریم و داریم ضرر میدهیم.»
بهنام درحال چیدن کاپشنهای زنانه است. او نیز درباره اوضاع بازار توضیح میدهد: ما عمده فروش هستیم و بازار خودمان را داریم، اما سود مجاز ۲۰ تا ۳۰ درصد اتحادیه هم قیمت تمام شده پوشاک گرم را افزایش میدهد. پارسال یک کاپشن را میفروختیم ۳۰۰ هزارتومان، اما امسال قیمت همان جنس و مدل ۵۰۰ هزارتومان است.
او از اجبار برای تولید اجناسی سخن میگوید که بازار فروش دارند: «همان مدلهایی را در کارگاه تولید میکنیم که میدانیم بازار فروش دارد. یعنی تنوع مدلها دربرابر بازار فرقی نکرده است، اما مشتری باید پول بیشتری بپردازد.»
قیمت هودیها از ۱۸۵ هزارتومان شروع و تا ۳۰۰ هزارتومان هم میرسد. مدلها و رنگ بندی زنانه و مردانه هم هست. فروشنده که خود را یزدان پرست معرفی میکند، درباره اختلاف قیمت هرکدام از مدلها نسبت به سال قبل توضیح میدهد، اما خارجی بودن اجناس را رد میکند: «بسیاری از فروشندهها گرانی را به وارداتی بودن اجناس مرتبط میدانند، درحالی که این حرف دروغ است و در بهترین حالت، جنسها چینی است که گاهی کیفیتشان از اجناس داخلی هم بدتر است.»
وی معتقد است بازار ۱۷ شهریور بیشتر از این کشش افزایش قیمت را ندارد، اما در پاساژهای بالای شهر، همین اجناس با نرخی بین ۴۰۰ هزارتومان تا بیش از یک میلیون تومان به فروش میرسد.
گذری در فروشگاههای منطقه برخوردار شهر و مشاهده قیمتهای افسانه ای، نشان میدهد که گرانی نه انتها دارد و نه متولی. اینجا کاپشنهای بچگانه از ۵۰۰ هزارتومان شروع میشود وتا ۲ میلیون تومان هم میرسد. هودیها هم قیمت فزایندهای دارند، بدون تفاوتی آشکار در کیفیت و جنس با خیابان ۱۷ شهریور.
البته یکی از فروشندگان که فروشگاهی در میدان جانباز دارد، این افزایش قیمتها را منطقی میداند: «مشتریهای ما به این قیمتها راضی اند و گاهی فقط برای قیمت مناسب، لباسی را میخرند. البته ما هم در کسادی بازار ضرر کردیم و این طور نیست که همه این مبالغ برای ما سودآور باشد؛ چون افزایش اجاره مغازه و هزینههایی مانند دستمزد و برق را هیچ کس حساب نمیکند.»