يکشنبه ۱۵ شهريور ۱۴۰۵ – ۲۳:۰۴
در اقدامی تاملی برانگیز ناتو این هفته رزمایش دریایی وایکینگ شمالی را در سواحل ایسلند برگزار کرد که برای اولین بار در تاریخ خود، بدون حضور مستقیم تجهیزات و نیروهای آمریکایی انجام شد.
هر چند که در نگاه نخست این اقدام میتواند از سوی ترامپ به عنوان نمایش پایان دوران حمایتهای بی جیر و مواجب از متحدان مورد ارزیابی قرار گیرد و سران کاخ سفید بر آن باشند تا از این موضوع به عنوان ابزار انتخاباتی بهره گیرند، اما نگاهی ریشهای به تحولات بیانگر حقایقی است که حتی میتواند زمینه ساز افزایش فشارهای انتخاباتی بر ترامپ گردد.
این رزمایش در حالی صورت میگیرد که نیروی دریایی آمریکا در طول 6 ماه جنگ رمضان بارها با رسوای ناتوانی در برابر ایران مواجه شده است. آبراهام لینکلنی که قرار بود نماد قدرت آمریکا باشد نه تنها در وادی نظامی با شکست در برابر اقتدار نظامی ایران مواجه شده و پس از 280 روز مجبور به ترک منطقه شد که گزارش ها از وضعیت درونی این ناو از بحران غذا و زیست 5 هزار نیرو و بحران روانی حاکم شده بر این ناو تا رسوایی فساد و جنایت نیروهای آبراهام لینکلن در پاتایا، به نمادی از شکست و فرو ریختن تاب آوری نیروی دریایی آمریکا مبدل شده است. اعتراف سنتکام به حملات موشکی ایران به ناوهای آمریکایی و فرار این ناوها خود سندی دیگر بر این فروپاشی است. در چنین شرایطی میتوان گفت که حضور نیافتن ناوهای آمریکایی در رزمایش ناتو نه نشانه قدرت بلکه برگرفته از بحرانهای درونی و ضعف آن است که دیگر آن قدرت ادعایی در آبراههای بینالمللی نمی باشد.
این رزمایش ابعاد جدیدی از دوری متحدان آمریکا را نشان میدهد. هنوز زمان زیادی از تفاهم نامه امنیتی ترکیه، پاکستان و عربستان موسوم به تفاهم مکه و نیز رویکرد کویت و بحرین به همگرایی نظامی با پاکستان و رزمایش مشترک مصر با چین نمی گذرد که رزمایش ناتو بدون آمریکا روی داده است و این یعنی آنکه متحدان قدیمی آمریکا نیز در حال جدا شدن از آن هستند. جنگ رمضان به جهانیان غیر قبل اعتماد بودن آمریکا و ناتوان آن در تامین امنیت خود چه رسد به دیگران را آشکار ساخت. رزمایش ناتو را میتوان ادامه دوری کشورها از آمریکا دانست که تسریع کننده روند زوال جهانی آن است. هر چند که ناتو به این زودیها از آمریکا رها نخواهد شد اما همین رویکرد خود سندی بر کاهش نقش آمریکاست که از پیامدهای جنگ رمضان و اقتداری است که ایران به این کشور تحمیل کرده است.
هر چند که در نگاه نخست این اقدام میتواند از سوی ترامپ به عنوان نمایش پایان دوران حمایتهای بی جیر و مواجب از متحدان مورد ارزیابی قرار گیرد و سران کاخ سفید بر آن باشند تا از این موضوع به عنوان ابزار انتخاباتی بهره گیرند، اما نگاهی ریشهای به تحولات بیانگر حقایقی است که حتی میتواند زمینه ساز افزایش فشارهای انتخاباتی بر ترامپ گردد.
این رزمایش در حالی صورت میگیرد که نیروی دریایی آمریکا در طول 6 ماه جنگ رمضان بارها با رسوای ناتوانی در برابر ایران مواجه شده است. آبراهام لینکلنی که قرار بود نماد قدرت آمریکا باشد نه تنها در وادی نظامی با شکست در برابر اقتدار نظامی ایران مواجه شده و پس از 280 روز مجبور به ترک منطقه شد که گزارش ها از وضعیت درونی این ناو از بحران غذا و زیست 5 هزار نیرو و بحران روانی حاکم شده بر این ناو تا رسوایی فساد و جنایت نیروهای آبراهام لینکلن در پاتایا، به نمادی از شکست و فرو ریختن تاب آوری نیروی دریایی آمریکا مبدل شده است. اعتراف سنتکام به حملات موشکی ایران به ناوهای آمریکایی و فرار این ناوها خود سندی دیگر بر این فروپاشی است. در چنین شرایطی میتوان گفت که حضور نیافتن ناوهای آمریکایی در رزمایش ناتو نه نشانه قدرت بلکه برگرفته از بحرانهای درونی و ضعف آن است که دیگر آن قدرت ادعایی در آبراههای بینالمللی نمی باشد.
این رزمایش ابعاد جدیدی از دوری متحدان آمریکا را نشان میدهد. هنوز زمان زیادی از تفاهم نامه امنیتی ترکیه، پاکستان و عربستان موسوم به تفاهم مکه و نیز رویکرد کویت و بحرین به همگرایی نظامی با پاکستان و رزمایش مشترک مصر با چین نمی گذرد که رزمایش ناتو بدون آمریکا روی داده است و این یعنی آنکه متحدان قدیمی آمریکا نیز در حال جدا شدن از آن هستند. جنگ رمضان به جهانیان غیر قبل اعتماد بودن آمریکا و ناتوان آن در تامین امنیت خود چه رسد به دیگران را آشکار ساخت. رزمایش ناتو را میتوان ادامه دوری کشورها از آمریکا دانست که تسریع کننده روند زوال جهانی آن است. هر چند که ناتو به این زودیها از آمریکا رها نخواهد شد اما همین رویکرد خود سندی بر کاهش نقش آمریکاست که از پیامدهای جنگ رمضان و اقتداری است که ایران به این کشور تحمیل کرده است.
فرامرز اصغری