اگر بارها به گذشته برگردم، هربار دوباره ایران و پرسپولیس را انتخاب میکنم، این بخشی از گفتگو با مربی است که با احساسات فراوان از مردم و فرهنگ ایران سخن میگوید.
پروفسور، این لقب کسی است که در ایران از او فقط به عنوان یک مربی موفق یاد نمیشود، نام او گره خورده با موفقیت است، یادآور خاطرات عاشقان تیم ملی در جام جهانی ۲۰۰۶ و یادآور دوباره اوج گرفتن پرسپولیس پُرهوادار بعد از یک دهه ناکامی. انگار که فوتبال ایران بدهکار این هموطن اهل کرواسی است، مردی که اولین بار در ۴۷ سالگی به عنوان دستیار بلاژوییچ به ایران آمد و حالا در ۷۲ سالگی با عشق و احترام متقابل از ایران میگوید و توسط مردم ایران از او یاد میشود. این گفتوگویی مفصل با کسی است که باید به او احترام گذاشت، گفتوگویی که در پایانش دوباره متوجه میشویم که نمیشود «برانکو ایوانکوویچ» را دوست نداشت:
*بهترین روز زندگیام، روز از دست دادن جام مقابل استقلال خوزستان بود
*هر روز به بازیکنان میگفتم پرسپولیس بزرگ است و نباید معمولی باشید
*میراث مهمی را برای یحیی و اوسمار و بقیه مربیان به جا گذاشتیم و به آن افتخار میکنیم
*مهمترین دستاوردم در فوتبال ایران صعود به جام جهانی ۲۰۰۶ بود
*میخواهم به ایران برگردم و برای هواداران پرسپولیس دست تکان دهم
*بارها گفتم که ایران وطن دوم من است و به این کشور عشق میورزم
*فوتبال ایران رو به پیشرفت است و جوانان خوبی دارد
*به شاگردانم که مربیان بزرگی شدهاند افتخار میکنم
*اگر به عقب برگردم باز هم ایران و پرسپولیس را انتخاب میکنم
*از دست دادن بخشی از فوتبال است و هواداران پرسپولیس این را درک میکنند
بی صبرانه خیلی دوست داریم بزودی در ورزشگاه آزادی با صد هزار هوادار پرسپولیسی عاشق میزبان شما پروفسور عزیزمان باشیم و یکبار دیگر از شما تجلیل و تشکر کنیم❤️❤️❤️❤️