گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو» – یادداشت دانشجویی*؛امروز در دنیای صنعت و تکنولوژی، پیشرفت شرط اساسی صحت علم است. علم اگر بدون پیشرفت باشد به مرور زمان عقیم و غیرقابلاستفاده میگردد.
آنچه در قرن بیستم بیش از هرچیز دیگر اهمیت داشت دستیابی به دانش برای تسهیل امور بشر بود. قدرتهای مدعی پیشرفت و صاحب تکنولوژی (بخوانید مستکبران) برای دستیابی به مواد خام، نیروی انسانی و همچنین بازاری برای فروش کالاهای خود مجبور به استعمار و بهرهکشی از کشورهای توسعه نیافته بودند. همین اتفاق باعث شد جنبشهایی علیه مستکبرین صورت بگیرد و مستضعفینی که تا همین دیروز حتی برای آب خوردن هم به بیگانگان نیازمند بودند، با اتکا به نیرو داخلی خود در برابر ابرقدرتهای علمی- صنعتی دنیا قد علم کنند.
مستکبرین که متوجه تغییر رویکرد دیگر کشورها شده بودند دریافتند ریشههای علمیای که در کشورها بوجود آمده را نمیتوان به سادگی از بین برد ولی میشود با جلوگیری از پیشرفت و همچنین ثابت نگه داشتن علوم در کشورهایی که در توسعه نوپا هستند، علوم آنها را عقیم کرد. بنابراین در قرن جدید همواره شاهد سیاست «تحریم، تهدید و ترور» از جانب مدعیان قدرت هستیم. درست مثل همان اتفاقاتی که بعد از انقلاب اسلامی و رشد چشمگیر شتاب علمی در کشور شاهد آن بودیم. پس حرکت روبه جلو و عدم توقف در عرصهی علم و تولید دانش برای تمام کشورها – به خصوص کشورهای نو پا- ضروری و حائز اهمیت است.