برخی از مجسمههایی که ساختهام از جمله مجسمه شهید دستغیب به سفارش شهرداری منطقه ۹ و با متریال فایبرگلاس ساخته شده که در دو سر خیابان دستغیب نصب شده است. بعضی از مجسمهها مثل مجسمه شهید حججی را هم زمان شهادت و به صورت دلی و بدون سفارش نهاد یا ارگان خاصی ساختم که هنوز در جایی نصب نشده است
جوان آنلاین: علیاصغر یوزباشی هنرمند پیشکسوت حوزه مجسمهسازی است که با بیش از سه دهه تجربه به عنوان یکی از فعالترین هنرمندان هنرهای تجسمی حوزه هنری شناخته شده است. این خصیصه نه تنها برای کارمندان و دیگر فعالان هنری بلکه برای مراجعهکنندگان و بازدیدکنندگان حوزه هنری هم اثبات شده است، چراکه مخاطب با ورود به ساختمان اداری با اثر شهیدانهای از وی مواجه میشود که تداعیگر جایگاه شهید است. کمی جلوتر و در راهروی پشت سالن طاهره صفارزاده که پایگاه پیشکسوتان حوزه هنری است، او را مییابم تا به بهانه زادروز تولدش گپوگفتی درباره خلق آثار هنریاش داشته باشم.
به محض شروع گفتگو از مشغله این روزهایش میپرسم و با صبر و لبخندی که همیشه بر چهره دارد، شکر خدا میگوید. سراغ مجسمههایی که پیشتر تولید کرده را میگیرم و با رضایتی قلبی میگوید: «برخی از مجسمههایی که ساختهام از جمله مجسمه شهید دستغیب به سفارش شهرداری منطقه ۹ و با متریال فایبرگلاس ساخته شده که در دو سر خیابان دستغیب نصب شده است. بعضی از مجسمهها مثل مجسمه شهید حججی را هم زمان شهادت و به صورت دلی و بدون سفارش نهاد یا ارگان خاصی ساختم که هنوز در جایی نصب نشده است.»
از او علت را جویا میشوم که در جواب میافزاید: «زمان استفاده یا نصب یک مجسمه ربطی به منِ هنرمند ندارد. من کار خودم را انجام میدهم. مابقی ماجرا و نصب شدن یا نشدن آن برعهده هنرمند نیست و اگر کسی خواهان آن باشد هر زمان که بخواهد سراغش میآید. آقای امین پور و سیدحسن حسینی آثاری را حدود ۲۰ سال پیش کار کرده بودند، اما اثر امینپور هفت، هشت سال پیش در پارک لاله نصب شد و اثر سیدحسن حسینی هم دو سال پیش در خانه نیما، بنابراین زمان بهرهبرداری ربطی به هنرمند ندارد و ممکن است مجسمهای ساخته و پس از سالها در جایی نصب شود. هنرمند اگر بخواهد کار کند صرفاً به دغدغهای که دارد توجه میکند و نه زمان به نمایش در آمدن آن.»
در بین کلامش از حس و حال درونی هنرمند میگوید و همین من را وسوسه میکند تا بپرسم که چه وجه از یک شخصیت را زمان ساخت اثر در نظر میگیرد. او با صبوری هرچه تمام، از طوفانی درونی سخن میگوید که زمان خلق اثر، هنرمند را به تلاطم میاندازد تا آنچه را از قلبش تراوش میکند بر خاک بیافریند. یوزباشی در میان صحبتهایش بارها تکرار میکند: «ساخت مجسمه به هنرمند و حس درونی او بستگی دارد. من برای ساخت مجسمههایم درباره آن شخصیت مطالعه نمیکنم بلکه حس درونم را در کار وارد میکنم و به صورت فیالبداهه پروسه خلق را پیش میبرم. وقتی مشغول کار میشوم تلاشم بر القای حس درونیام است. آقای امین پور و سیدحسن حسینی یا فرجالله سلحشور و ابوالفضل عالی کسانی بودند که من با آنها دوستی داشتم و علاقهمند بودم تا برایشان کار کنم وگرنه فرایند سفارشی نداشتهاند و ساخت مجسمهشان کاملاً قلبی بود. البته پروسه خلق اثر صرفاً به افراد متوفی محدود نیست و تندیسی مثل تندیس سیدمسعود شجاعی طباطبایی، سفارش دفتر هنرهای تجسمی حوزه هنری بود که ساختم.»
او پس از دقایقی سکوت ادامه میدهد: «از آنجا که شبانهروز کار میکنم پروسه ساخت تندیس شهیدان معمولاً تا چهلم آنها به پایان میرسد و چندان به طول نمیانجامد.»