ایده روز انلاین-امیرحسین اعظمی|در دل هر ایرانی، زخمی عمیق از مظلومیت بچههای میناب به جای مانده است؛ آرزوهایی که به ناگاه بر باد رفتند و قلب ملتی را به درد آوردند. محمد قربانی، هافبک جوان تیم ملی، این درد مشترک را نه فقط در کلام، بلکه در رگهای خود احساس میکند. او و همتیمیهایش، داغ این عزیزان را بر شانههای خود حمل میکنند، در حالی که خود را برای بزرگترین آوردگاه فوتبالی جهان آماده میسازند. این روزها، پیراهن تیم ملی بیش از یک لباس ورزشی است؛ نمادی از مقاومت و ارادهای استوار. قربانی و یارانش، با عزمی راسخ، پا به خاک آمریکا میگذارند، نه برای یک بازی ساده، بلکه برای نمایش قدرت و اراده ملتی که زیر بار هیچ ظلمی خم نمیشود. آنها میروند تا در قلب این تورنمنت جهانی، فریاد مظلومیت را به گوش جهان برسانند و ثابت کنند که ایران، با تمام غمها و سختیها، همچنان با شکوه و قدرت ایستاده است. در گفتوگویی که با محمد قربانی داشتیم، او از نبردهای سخت در باشگاه الوحده امارات و افت و خیزهای تیمش سخن میگوید، اما قلب کلام او در جای دیگری میتپد؛ در یادبود دانشآموزان شهید میناب و در انگیزه بینهایتی که برای برافراشتن پرچم ایران در خاک آمریکا دارد. او به صراحت میگوید که این تیم، با انگیزهای مضاعف، آماده خلق حماسهای ماندگار است تا نشان دهد که چگونه میتوان غم را به قدرت تبدیل کرد.
از بازی با الاتحاد شروع کنیم که با حذف شما در لیگ نخبگان آسیا همراه شد.
ما بازی خوبی انجام دادیم و چند موقعیت هم برای گلزنی داشتیم که استفاده نکردیم. الاتحاد هم تیم خوبی بود و آنها از شرایط میزبانی استفاده میکردند، 41هزار نفر هم به ورزشگاه آمده بودند و این کار ما را سخت کرد. با این حال در 120دقیقه نمایش خوبی داشتیم و منتظر کشیده شدن بازی به ضربات پنالتی بودیم که بازیکن ما پنالتی داد و در آخرین لحظه بازی را واگذار کردیم.