اقتصاد ۲۴ – علی رغم آنکه قدمت زعفران ایران به ۳ هزار سال پیش باز میگردد، اما خام فروشی و فقدان شناسنامه یکی از چالشهای پیش روی تولید این محصول به شمار میرود، این درحالی است که شورای ملی زعفران بحث شناسنامه دار کردن مزارع را از سال ۸۹ مطرح کرده است.
آمارها نشان میدهد که بیش از ۹۰ درصد زعفران دنیا در ایران تولید میشود.
مسئولان و دست اندرکاران بخش کشاورزی براین باورند که شناسنامه دارکردن مزارع زعفران منجر به حفظ اصالت کالا و صیانت از محصول ایرانی است که با این وجود دیگر نگران ثبت زعفران با کیفیت ایرانی بنام دیگر کشورها در بازارهای هدف نیستیم، ضمن آنکه بنابر آمار مستند میتوان برنامه ریزی مدونی برای توسعه بازارهای هدف و کشت و کار این محصول داشت. این درحالی است که در شرایط کنونی آمار دقیقی از سطح زیرکشت و تولید این محصول نداریم و هرآنچه اعلام میشود، دقیق نیست که بتوان به ان استناد کرد.
حال به سراغ مسئولان ذی ربط میرویم تا درباره تاثیر شناسنامه دارکردن مزارع زعفران در امر تولید و صادرات و علل تعلل در اجرای این طرح طی سالهای اخیر با خبر شویم:
غلامرضا میری نایب رئیس شورای ملی زعفران گفت: شناسنامه دار کردن مزارع زعفران یکی از مهمترین اقداماتی است که باید آن را انجام داد.
وی گفت: در سال ۸۹ شورای ملی زعفران با همکاری جهاد کشاورزی طرح جامع زعفران را مطرح کرد و در کمیسیون کشاورزی و صحن علنی مجلس تصویب شد، اما تاکنون اقدامی در این خصوص انجام نشده است.
میری ادامه داد: با شناسنامه دار کردن مزارع زعفران، تمامی اراضی کد دریافت میکنند که با این وجود محصول زعفران از زمان برداشت.
تمامی فرآیند برداشت، سورت و بسته بندی و صادرات زعفران ثبت شده است. با شناسنامه دار کردن زعفران مزارع، استان و شهر مشخص است و کشورهای دیگر نمیتوانند زعفران تولید ایران را بنام خود ثبت کنند.
میری ادامه داد: آمارهای مربوط به سطح زیرکشت و تولید برآوردی است و هم اکنون آمار مستندی از سطح زیرکشت زعفران در استانهای خراسان رضوی نیست، هرچند برآورد میشود که سطح زیر کشت ۱۲۵ هزار هکتار است.