انتخاب علی لاریجانی بهعنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی، بازتاب یک هدف سیاسی موازی است: بازتعادل ساختار قدرت داخلی به نفع رویکردهای واقعگرایانه و میانهرو، در حالی که نفوذ جناحهای تندرو کاهش مییابد.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، اندیشکده اروپایی «خیریون» در مقالهای به قلم دکتر «حسام حبیبی» (استاد دانشگاه در اروپا) و دکتر «جواد حیران نیا» (مدیر گروه خلیج فارس مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه ایران) به بررسی دلایل تشکیل «شورای دفاع» توسط ایران بعد از جنگ ۱۲ روزه پرداخته که در ادامه آمده است.
جنگ دوازدهروزه بین ایران و اسرائیل، کمبودهایی در تواناییهای بازدارندگی و دفاعی ایران را آشکار کرد. در پی آن، تهران اعلام کرد که شورای عالی دفاع (SDC) بهعنوان زیرمجموعهای از شورای عالی امنیت ملی (SNSC) تشکیل میشود.
این نوآوری نهادی با هدف متمرکز کردن تصمیمگیری در زمان جنگ، تقویت هماهنگی بین نیروهای مسلح و رفع آسیبپذیریهای عملیاتی که در جریان درگیری آشکار شد، ایجاد شده است.
اینکه شورای عالی دفاع بتواند نقش مورد نظر خود را ایفا کند، بستگی به توانایی آن در یکپارچهسازی نهادهای پراکنده دفاعی ایران، پاسخ سریع به تهدیدات پیچیده و تبدیل هماهنگی راهبردی به بازدارندگی ملموس دارد.
به همان اندازه، موفقیت آن وابسته به ظرفیت نظام سیاسی برای همسو کردن آمادگی نظامی با انسجام اجتماعی است—اطمینان از اینکه موضع دفاعی ایران نه تنها بر تسلیحات و ساختارهای فرماندهی استوار باشد، بلکه بر تابآوری و وحدت جمعیت نیز بنیان یابد.