ترامپ سیاست خود در قبال ایران را متفاوت از رویکرد نتانیاهو طراحی کرده است. در حالی که نتانیاهو در همه شرایط سیاستهای تهاجمی را در اولویت قرار میدهد، مداخله ترامپ مبتنی بر اصل حداقل درگیری است، محدود، اما مؤثر.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، سایت «پالتیکس تودی» در مقالهای به بررسی راهبرد منطقهای ترامپ در بحران اسرائیل-ایران پرداخته که در ادامه میآید.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
مداخله اسرائیل در ایران با حمایت ایالات متحده نشاندهنده شکلگیری دکترین سیاست خارجی ترامپ است که برخلاف رویکرد کلاسیک نئومحافظهکاران، ظرفیت نظامی را با راهبردهای دیپلماتیک و روانی ترکیب میکند.
این رویکرد بر پایه یک استراتژی توازن چندبعدی بنا شده است که از درگیر شدن غیرضروری پرهیز میکند، اما در مواقع لزوم، مداخلهای با تأثیر بالا را منتفی نمیداند.
فرآیندی که در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ با حملات اسرائیل به ایران آغاز شد و با اعلام آتشبس توسط رئیسجمهور ایالات متحده، دونالد جی. ترامپ، در ۲۲ ژوئن — پس از آنکه آمریکا سه تأسیسات هستهای در ایران را هدف قرار داد — به پایان رسید، نباید صرفاً بهعنوان تنش نظامی میان دو طرف دیده شود، بلکه باید آن.
این رویکرد مبتنی بر استراتژی توازن چندبعدی است که از درگیریهای غیرضروری پرهیز میکند، اما مداخلات تأثیرگذار و قوی را در مواقع ضروری منتفی نمیداند.
با حمایت از مداخله اسرائیل در ایران، ترامپ صرفاً برنامه هستهای ایران را هدف نگرفت؛ بلکه سرنوشت نتانیاهو را تحت کنترل خود درآورد و در نهایت از قابلیتهای نظامی آمریکا بهعنوان اهرم هژمونیک در بسترهای چندجانبهای مانند اجلاس ناتو بهره برد.
در این چارچوب، مداخله آمریکا در ایران نه یک جنگ منطقهای به معنای کلاسیک، بلکه بازآرایی ژئوپلیتیکی چندلایهای است که در قلب استراتژی ترامپ برای بازسازی نظم بینالملل قرار دارد.