امپراتوری روم یکی از گستردهترین شبکههای جادهای جهان باستان را ایجاد کرد؛ شبکهای که حدود ۳۰۰ هزار کیلومتر راه را در سراسر اروپا، شمال آفریقا و بخشهایی از خاورمیانه به یکدیگر متصل میکرد. این جادهها ستون فقرات امپراتوری بودند و نقش مهمی در جابهجایی ارتش، رونق تجارت و ارتباط میان شهرها داشتند.
بسیاری از جادههای مهم روم باستان، مانند راه آپیا در ایتالیا و استین استریت در جنوب انگلستان، به دلیل مسیرهای طولانی و تقریباً مستقیم خود شهرت یافتهاند. اما این پرسش مطرح است که رومیها چگونه قرنها پیش، بدون فناوریهای امروزی، چنین جادههای دقیقی طراحی میکردند؟