روزنامه فرهیختگان نوشت: یکی از تفاوتهای اساسی این دوره از مذاکرات با تجربههای قبلی از جمله برجام این است که اینجا مذاکره دقیقاً بخشی از «فرایند جنگ» و مرحله تثبیت و تفهیم پیروزیهای میدانی است. امروز هر دو طرف با گارد کاملاً بسته و با آگاهی کامل از اهداف یکدیگر مذاکره میکنند.
به گزارش عصر ایران، علی ملکی نویسنده این یادداشت افزود: از این منظر، در این مذاکرات، دیپلماسی بهعنوان مأموری عمل میکند که وظیفهاش حفظ دستاوردهایی است که با خون و جانفشانی در میدان به دست آمده است.
به نوشته این روزنامه:
– بنبست راهبردی است که آمریکا را به میز مذاکره کشانده است. آنها به دنبال راهی برای خروج آبرومندانه از بحرانی هستند که دیگر ابزاری برای مدیریت آن ندارند.
– اقتضای مذاکره با این «موجودات» این است تا زمانی که تضمینهای عینی برای انتفاع واقعی ایران حاصل نشود، هیچ متنی بهعنوان سند نهایی پذیرفته نخواهد شد.
– ایران برخلاف طرف مقابل که فشارهای جهانی متأثر از کمبود ذخایر نفت جهانی و مواد دیگر عبوری از تنگه هرمز را تحمل میکند، تحتفشار زمان قرار ندارد و اولویت اصلی، کیفیت تفاهم است، نه صرفاً توافق برای توافق.
– متن تفاهم باید چنان صریح، دقیق و بدون ابهام باشد که راه بر هرگونه تفسیر به رأی بسته شود. متون هرمنوتیکی که قابلیت برداشتهای چندگانه دارند، سم مهلکی برای امنیت ملی هستند.
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();