گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو» – یادداشت دانشجویی*؛ روز دوشنبه ۲۹ تیرماه در حالی که یک هفته از جمع بندی مذاکرات میان ایران و گروه۵+۱ در وین پایتخت کشور اتریش نگذشته بود، قطعنامه ای روی میز اعضای شورای امنیت قرار گرفت که با رای مثبت تمامی۱۵ عضو شورای امنیت، تصویب شد، قطعنامه ای که بر اساس آن برجام نه به عنوان یک توافق چندجانبه که برای همه ی طرفین الزام آور است، بلکه تنها به عنوان بخشی از تعهدات بینالمللی ایران مورد تایید قرار گرفته به راحتی اهرم فشاری را بر کشورمان ایجاد کرده، تا در صورت هر گونه مقاومت در برابر خواستههای غیرمنطقی آمریکا و سایر کشورهای طرف مقابل، در یک مکانیزم نسبتا راحت، علاوه بر احیای مجدد قطعنامههای قبلی، تحریمها را نیز به طور خودکار بر میگرداند و این مسئله به طور شگفت انگیزی روند قانونی بررسی برجام در داخل کشور را که مورد تاکید کتبی و شفاهی مقام رهبری قرار گرفته به سخره میگیرد.
بر اساس بند ۱۱ و ۱۲ این قطعنامه که به ساز و کار رفع تحریمها میپردازد و موسوم به مکانیزم ماشه میباشد، در صورتی که هر یک از طرفین توافق، گزارشی مبنی بر یک عدم پایبندی قابل توجه ارائه کند،اعضای شورای امنیت سازمان ملل که اعضای ۵+۱ نیز هستند!! پیشنویس یک قطعنامه جدید برای تصمیم درباره بازگشت یا عدم بازگشت تحریمها را در مدت ۳۰ روز به رای میگذارد و چنانچه در این بازه ی زمانی محدود ، درباره قطعنامهای رایگیری صورت نگیرد،تحریم ها به صورت خودکار بازخواهد گشت، مگر اینکه کشور مدعی قبل از ۳۰ روز اعلام کند مساله مورد اختلاف حل و فصل شده است. به عبارت بهتر یک ساز و کار کاملا خودکار برای بازگشت تحریمها پیش بینی شده که عملا به هر یک از اعضای ۵+۱ این فرصت را میدهد که در هر زمینه ای که خواستند ایران را تحت فشار قرار دهند.