در این مجموعه مهمانان که از چهرههای آشنای دنیای تصویر هستند، عموماً به صورت خانوادگی مهمان خانههای یکدیگر میشوند و هدف در این دورهمی امتیاز دادن و رقابت بر سر آشپزی نیست، همانطور که در یکی از قسمتهای برنامه یکی از شرکتکنندگان از بیرون غذا میگیرد و یا دیگری غذایی که مادرش پخته را پذیرایی میکند.
جوان آنلاین: دورهمیهای قدیمی که در آن خبری از گوشی و گوشهگیریهای مهمانان به واسطه این تکنولوژی پر سر و صدا برگزار میشد را یادتان هست؟ مهمانیهایی که همه به معنای واقعی کلمه در آن دور هم جمع میشدند و از زندگی و خوب و بدش میگفتند. همان جمعهایی که مجالی بود برای برقراری دیالوگهای ساده و صمیمی و فراغت از اخبار و احوال روزمرهای که هر کسی به شکلی با آن مواجه است.
حالا، اما سالهاست که چنین دورهمیهایی را کمتر میبینیم و اگر هم عدهای کنار هم جمع شوند، غالباً با فاصله مجازی که بینشان است، آن رنگ و بوی همیشگی وجود ندارد. در این بین بعضی اتفاقات باعث میشود تا بیشتر یاد اصالت همان مهمانیهای ساده و صمیمی بیفتیم، مثل دیدن یک فیلم یا برنامهای که به شکلی این جریان را یادآوری میکند. شبیه به کاری که سینمایی «مهمان مامان» کرد و با گذشت سالها از ساخت و پخش آن، هنوز که هنوز است دیدنش لبخند به لب میآورد و با جمله یادش بخیر از کسانی که طعم آن دورهمیها را چشیدهاند، همراه میشود.
این روزها هم به تازگی نمایش خانگی برنامه یا اگر کاملتر بگوییم رئالیتی شویی را پخش میکند که به شکل امروزیتری آن شیوه خالص دورهمی را یادآوری میکند. «شام ایرانی» به کارگردانی سعید ابوطالب از آن برنامههایی است که با نقدهای زیادی مواجه شد و برخی آن را نسخه فاصله گرفته از اصل این قالب برنامه میدانند چرا که در آن، خلاف دیگر هم گروهیهای این اثر، تمرکز بر آشپزی و رقابت بر سر امتیاز دادن به میزبان نیست.
در واقع اصل این برنامه با اسم Come Dine With Me (با من شام بخور) اولین بار سال ۲۰۰۵ از کانال ۴ انگلیس پخش شد که مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و بعد خیلی از کشورهای دیگر هم حق امتیاز ساخت آن را خریداری کردند. از آمریکا، آلمان و فرانسه گرفته تا آفریقای جنوبی، ترکیه، مالزی و …. شکل کلی این رئالیتی شو به این گونه است که هر هفته ۴ شرکتکننده در خانههایشان برای هم شام تهیه میکنند و مخفیانه به هم امتیاز میدهند. در شب آخر نیز، هر کس که بیشترین امتیاز را کسب کرده باشد، برنده مسابقه میشود.