مرضیه دارابی – سه روز مانده به روز ملی کشتی؛ چند روز گذشته از رونمایی کتاب زندگیاش؛ شاگرد ننه بیگم و پسر چشم رنگی درزیکلا و صاحب اولین طلای تاریخ کشتی ایران در ادوار المپیک در گذشت؛ بدرود ببر مازندران.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، غلامرضا تختی، حبیبالله بلور، فردین و توفیق که خیلی زودترها رفته بودند، هر دو هم به شکلی غریبانه. آرتیست و دکتر کشتی، آنها عنواندار جهان بودند. فردین، رفیق شفیق تختی بود و امامعلی حبیبی اولین طلایی تاریخ کشتی ایران در ادوار المپیک؛ او هم رفت.
مرد همیشه طلایی، از خطه شمال، از همان هوایی که ابریاش را زیاد دیدهایم.
او هرگز ادعای پهلوانی نداشت، اما آن نسل جدای از گوش شکستهاش که شاخصه و نشانهی کشتیگیران در همه دوران بود، مایههای پهلوانی را همه در ذات داشتند، حتی آنهایی که هیچگاه از پهلوانیشان حرف زده نشد و صرفاً صحبت از کشتیهایشان بود.
اگر امروز در میان گوششکستهها حضور در شورای شهر و مجلس و صندلی سیاست، باب شده، امامعلی حبیبی شاید اولین کشتیگیری بود که سودای سیاست داشت و به عنوان نماینده بابل، به مجلس راه پیدا ک من و اسکندر فیلابی رفتیم و مربی و سرپرستمان هم امامعلی حبیبی بود. آن زمان فیلم ببر مازندران را بازی کرده بود. ما را دعوت کردند سینما، بعد خواستند که امامعلی حبیبی روی سن برود و گفتند برایتان یک سورپرایز داریم، آرتیست همین فیلم، اینجا کنار ماست و به او اشاره کردند. سالن به شدت او را تشویق کردند. سفر ما ۴-۵ روزه بود، آنجا در یک شهر دیگر خواستند کشتی سامبو بگیریم و بعد از جهانی تهران برای اولین بار سامبو را هم به کشتی آزاد و فرنگی اضافه کردند که خیلی از بچههای ما که چوخهگیر و لوچوکار بودند هم سامبو گرفتند.»