به گزارش تابناک، در انجیل، بهویژه در عهد جدید، چند آیه وجود دارد که به موضوع موی زنان اشاره میکند. این آیات بیشتر در زمینههای فرهنگی، مذهبی و اجتماعی زمان خود مطرح شدهاند و معمولاً به نقش ظاهری و معنوی زنان در جامعه مسیحی آن دوره ارتباط دارند.
اول قرنتیان ۱۱:۵-۶
در این بخش، پولس رسول درباره پوشش سر و مو صحبت میکند:
«اما هر زنی که با سر برهنه دعا یا نبوت کند، سر خود را رسوا میسازد، زیرا مثل این است که سرش تراشیده شده باشد. اگر زنی سر خود را نپوشاند، پس مویش را بتراشد؛ اما اگر برای زن مایه شرمساری است که مویش تراشیده یا سرش برهنه باشد، پس سر خود را بپوشاند.»
اینجا به نظر میرسد که مو بهعنوان بخشی از زیبایی و احترام زن تلقی میشود و تراشیدن آن نوعی شرمساری محسوب میشده است. در آن زمان، پوشاندن سر در هنگام عبادت نشانهای از فروتنی و احترام بود.
اول قرنتیان ۱۱:۱۴-۱۵
پولس ادامه میدهد:
«آیا خود طبیعت به شما نمیآموزد که اگر مردی موی دراز داشته باشد، برای او مایه ننگ است؟ اما اگر زنی موی دراز داشته باشد، برای او افتخار است، زیرا مو به او بهجای پوشش داده شده است.»
در این آیه، موی بلند زنان بهعنوان چیزی طبیعی و افتخارآمیز توصیف میشود که نشع بهصورت قانون صریح بیان نشده است. از سوی دیگر، موهای بلند و آراسته بهعنوان نشانهای از زنانگی و جذابیت دیده میشد، همانطور که در غزل غزلهای سلیمان ۴:۱ آمده: «اینک تو جمیلهای،ای محبوب من… موهایت مانند گله بزهایی است که از کوه جلعاد پایین میآیند.»
تورات، قلب تپنده عهد عتیق، در دل خاورمیانه باستان و میان قوم بنیاسرائیل زاده شد. این متن، که با قلم عبری بر صفحه تاریخ حک شده، قوانین و روایتهایی را در خود دارد که از زندگی قبیلهای در بیابان تا استقرار در سرزمین موعود حکایت میکند. اینجا، هویت قومی و مذهبی قوم برگزیده در کانون توجه است. اما انجیل، که گوهر عهد جدید است، در قرن اول میلادی و زیر سایه امپراتوری روم شکوفا شد. در این جهان، که فرهنگ یونانی و یهودی در هم تنیده بودند، زبان یونانی کوینه به ابزاری برای رساندن پیام عیسی به گوش همه ملتها بدل گشت.