چهارشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۵ – ۰۹:۰۰
یادداشت رسیده؛
از کویر معنا تا چشمه کرامت
حوزه/ میلاد پیامبر با این نگاه، جشن تولد یک فرد نیست؛ بزرگداشت لحظهای است که تاریخ بشر مسیر تازهای در فهم خود از اخلاق و معنویت آغاز کرد؛ پیامبری که با کلامی نافذ و خلقی عظیم، دلهای سرگشته در بیابان جهل را به ساحل هدایت رساند.
خبرگزاری حوزه | در آن سال، همان سال فیل که ابرهه با سپاهش به سوی کعبه آمد و سنگهایی از سجیل بر آنان بارید، در مکه چیزی در حال شکستن بود؛ نه دیوارهای شهر، بلکه ستونهای نامرئی یک نظام اخلاقی فرسوده. مکه در ظاهر آباد بود؛ کاروانها میآمدند و میرفتند، بازارها رونق داشتند و شعرا در مناسبات ادبی، یکدیگر را به مبارزه میطلبیدند. اما در لایههای زیرین این شکوه، نوعی خلأ معنایی رخنه کرده بود؛ خلأیی که ثروت و بلاغت، هیچکدام توان پر کردنش را نداشتند.
این تضاد میان شکوفایی مادی و بحران اخلاقی، دقیقاً همان زمینهای است که ظهور محمد (ص) را نه بهعنوان یک حادثهی دینی صرف، بلکه بهعنوان یک ضرورت تاریخی و انسانی قابل فهم میکند. جامعهی آن روز، بهرغم همهی دستاوردهایش، در بنبستی از جنس معنا قرار گرفته بود. پرسش از عدالت، از کرامت انسان، از حق زیستن بیپناهترینها، در ساختار قبیلهای جایی نداشت. ارزشها، محصور در خون و نسب بودند و هر آنکه بیرون از دایرهی قبیله نفس میکشید، عملاً در برزخی از بیحقوقی به سر میبرد.