دانشآموزان و مربیان خطاب به سازمان ملل متحد: «اثبات کنید که ابزار دمدست رژیم کودککش صهیونیستی و امریکای جنایتکار نیستید!»
جوان آنلاین: سکوت نهادهای بشردوستانه و سازمان ملل در برابر جنایتهای وحشیانه رژیم صهیونیستی که جز ویرانی و جنازههای پرتعداد بر جای نمیگذارد، صدای دانشآموزان را هم درآورد. آنها که باید فکر و ذکرشان درس و مشق باشد، اما حالا، با چشمانی اشکبار، کشته شدن همکلاسیهایشان را به تماشا نشستهاند. کودکانی که به جای تمرین دیکته و ریاضی، حالا در ذهنشان واژههایی، چون «شهادت»، «موشک»، «آوار» و «بیعدالتی» نقش بسته است.
جنگ ۱۲ روزه تحمیلی به ایران، شهدای بسیاری بهجا گذاشت، اما شهدای وطن صرفاً نظامیان و دانشمندان نبودند. بسیاری از آنها مردم عادی و حتی دانشآموزانی بودند که شاید تصوری از جنگ نداشتند. دانشآموزانی که پرونده زندگیشان، در عین ناباوری، خیلی زود لابهلای تفکرات وحشیانه اسرائیل بسته شد.
تردیدی نیست که جنگ، دوست و دشمن نمیشناسد وتر و خشک را با هم میسوزاند. این داستان تلخی است که مردم دنیا، سالیان سال است به روایتهای مختلف دیده، نوشته و خواندهاند. تکلیف دشمن هم مشخص است؛ کارش، دشمنی است و بس. میآید برای تخریب و ویرانی، به هر بهانهای. درست یا غلط هم نمیشناسد و تنها به یک چیز میاندیشد؛ «هدفی که در سر دارد» انتظار نبرد عادلانه از دشمن، بیتردید انتظاری پوچ است. برای او نتیجه کار مهم است، نه تعداد کشتههای بهجا مانده، نه جنسیت آنها و نه حتی سن و سالشان. شاید به همین دلیل است که در جنگ، زنان و کودکان بیشترین آسیب را میبینند.
اما سؤال اینجاست؛ چرا جوامع بینالمللی، نهادهایی که عنوانهای بشردوستی را یدک میکشند، در قبال این حجم از وحشیگری سکوت میکنند؟ سازمان ملل کارش صرفاً دیدن نیست؛ این کار را همه مردم و تکتک افراد کره زمین میتوانند انجام دهند؛ حتی روشندلان، با قلبشان! کار این سازمان، بیتردید ایستادگی در برابر وحشیگریها و مقابله با کشتار بیرویه است.