مرضیه دارابی – میراث او نه مدالهایش، نه حتی تداومش که کار هر کسی نیست و نه مسیر انتخابی او در کشتی نبود. میراث او مسیری است که در زندگی انتخاب کرد: شرافت. امروز روز اوست.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، امروز که ۵۸ سال گذشته از درگذشت «آقا تختی» روز تولد مردی را گرامی میداریم که نامش با کشتی عجین شده و عجیب که هیچ نام دیگری در هیچ کجای ایران، اینطور با کشتی یکی نشد. «آقا تختی» مردی از تهران؛ از آن گذرهای قدیمی و کوچههای تنگ و باریک، مردی از دل تاریخِ کشتی ایران، نسلِ اولی که به نمایندگی از کشتی، در مسابقات المپیک و جهانی شرکت کرد.
روز پنجم شهریور ماه سال ۱۳۰۹ در خانوادهای که ترکیبی از مذهب و سنت بود، در خانیآباد تهران به دنیا آمد، «مذهب و سنت»، از این رو، روی این دو واژه تأکید میشود که زندگی او را در ادامه و در جوانی، طبق آن چیزی که نزدیکانش روایت کردند، تحتالشعاع قرار داد.
گذشته سختی داشت، خودش در خاطراتش از روز تلخی گفته بود که صاحبخانه اثاثیهشان را بیرون ریخته بود. از روزهایی که میگفت در کشتی پیشرفتی نداشت و یا خیلی کُند بود و تصمیم گرفت برای کار به مناطق گرمسیر و سخت برود؛ و اینجا همان عکسی از او تداعی میشود که با چهره آفتاب سوخته، روی دوچرخه قدیمی و رنگ و رو رفتهای نشسته بود؛ چیزی که از تختی، یک عنواندار جهان و المپیک و رکورددار ساخت، نه است نبوده که خدا به او عزت داده باشد. او فاکتورهای پهلوانی را داشت، هرچند که در مقام انسانی، به حتم ایرادهایی هم در شخصیت او وجود داشت. او نماد پهلوانی و جوانمردی است. رفتارش، حرف زدنش، برخوردهایش، همه در خود فروتنی خاصی داشت که یکجا در یک نفر جمع نمیشد. حتی در تنها صدایی که از او ماند، هم خواست به مردم تعظیم کند.
اینستاگرام و فضای مجازی و موبایلهای دوربیندار نبود که هر لحظه و هر حرکت از یک آدم مشهور را ثبت و ضبط کند، اما او به روایت نزدیکترینهایش، آن هم در زمان حیات، بزرگ بود. شریف به معنای واقعی کلمه.
بزرگمنشی، شرافت، اخلاق، مردمداری، آیا اینها که همهی آدمهای پیرامون او در زمان حیاتش، اذعان کردند تختی به این صفات مزین است، چیزهای کمی است؟ آن هم در این عصر؟ او برای همیشه تختی است. کسی که میدانست این مدال اگر همراه با اخلاق نباشد، حلبی ارزشش بیشتر از آن است.