زندگی نامه حضرت ادریس (ع) و ویژگی هایش
حضرت ادریس (ع) یکی از پیامبران بزرگ الهی و از نسل حضرت آدم (ع) است. قرآن کریم او را پیامبری صادق، راستگو و نیکوکار معرفی میکند و نامش در سورههای مریم و انبیاء آمده است. او نخستین کسی بود که مردم را به علمآموزی، عدالت، توحید و اخلاق نیک دعوت کرد و با تلاشهایش پایههای تمدن انسانی را استوار ساخت. شناخت زندگانی و معجزات حضرت ادریس برای درک سیر تاریخی پیامبران الهی اهمیت فراوانی دارد.
زادگاه و نام حضرت ادریس (ع)
در مورد محل تولد حضرت ادریس اختلاف نظر وجود دارد. برخی منابع میگویند او در منف، یکی از شهرهای مصر باستان به دنیا آمد، در حالی که گروهی دیگر معتقدند زادگاهش بابل در سرزمین عراق امروزی بوده است.
او دوران کودکی و جوانی خود را در میان مردم بابل گذراند و نزد حضرت شیث بن آدم (ع)، که جد اجدادش بود، علم و دانش آموخت.
در منابع گوناگون، برای حضرت ادریس نامها و القاب مختلفی ذکر شده است. در تورات نام او «اخنوخ» یا «خنوخ» آمده و در برخی از باورها از او با نام «اوزیریس» یاد میشود. لقب «ادریس» از ریشهی «درس» گرفته شده و به دلیل کثرت درس، آموزش و تعلیم علوم الهی به او داده شده است. همچنین به سبب دانایی و نبوغش، القابی چون هرمسالهرامسه، مثلثالنعمه و المثلث به او نسبت دادهاند.
رسالت و مأموریت حضر حضرت ادریس (ع)
در روایات آمده است که حضرت ادریس حدود سیصد سال عمر کرد. او پیوسته در عبادت و شکرگزاری خدا بود تا آنکه یکی از فرشتگان، به فرمان الهی، او را به آسمانها برد. در آنجا عزرائیل، فرشتهی مرگ، روح او را در آسمان چهارم قبض کرد و خداوند او را در همان مکان جای داد.
پیامبر اسلام (ص) نیز در شب معراج، در آسمان چهارم با حضرت ادریس دیدار کرد و به او سلام گفت. جبرئیل فرمود:
«این است حضرت ادریس که خداوند او را به مقام والایی رسانده است.»
نتیجهگیری
حضرت ادریس (ع) نماد علم، ایمان و تلاش در راه خدا بود. او با گسترش دانش، عدالت و پرهیزکاری، مسیر زندگی بشر را تغییر داد و پایههای تمدن انسانی را بنیان گذاشت. زندگی او یادآور ارزشهایی چون کار، عبادت، شکرگزاری و علماندوزی است. او پیامبری بود که علم را با ایمان پیوند داد و خداوند به پاداش ایمان و صداقت او، وی را به مکانی بلند و آسمانی بالا برد تا همیشه الگویی برای انسانهای جویای علم و حقیقت باشد.