در روزگاری که دشمنان اسلام و ایران، تفرقه را به مثابه کارآمدترین سلاح برای تضعیف مسلمانان برگزیدهاند، وحدتِ شیعه و سنی، نه یک انتخاب، که یک ضرورت راهبردی و یک تکلیف شرعی است.
ریشههای مشترک؛ پایههای مستحکم
واژهی «وحدت» در قاموس شیعه و سنی، به معنای نادیده گرفتنِ تفاوتهای فقهی و کلامی نیست؛ بلکه به معنایِ همدلی، همگرایی و همکاری بر سرِ مشترکاتِ فراوانی است که دو مذهب را به هم پیوند میدهد: ایمان به خدای یگانه، اعتقاد به پیامبر خاتم(ص)، عشق به قرآن کریم، و ارج نهادن به اهل بیت(ع). این مشترکات، آنچنان عمیق و ریشهدارند که هرگونه تفرقه در برابرشان، نهتنها خلاف عقل، که خلاف وجدانِ دینی است. همانگونه که امام جمعه اهل سنت آزادشهر نیز بر این نکته تأکید کرده که «تنها راه رسیدن به وحدت واقعی، عدم اهانت به مقدسات» است. دوری از اختلافافکنی و بزرگداشت مشترکات، سنگ بنای این همبستگی است.
وحدت در آیینه قرآن و سنت
خداوند متعال در قرآن کریم، مسلمانان را بهصراحت به وحدت فرامیخواند و میفرماید: «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا ۚ وَاذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ کُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا» (آل عمران، ۱۰۳). این آیه که به «آیه وحدت» شهرت دارد، همگان را به چنگ زدن به ریسمان الهی و پرهیز از پراکندگی فرا میخواند. رسول اکرم (ص) نیز در این باره میفرمایند: «أَلمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ تَتَکَافَؤُ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ یَدٌ عَلَی مَنْ سِوَاهُمْ»؛ مؤمنان با هم برادرند و خونهایشان برابر است و در برابر دشمن متحد و یکپارچهاند. امام صادق (ع) نیز با الهام از این آموزه، شرکت در صفوف نماز جماعت اهل سنت را نشانهای از وحدت اسلامی برمیشمارند. این آیات و روایات، وحدت را نه یک تاکتیک، که اصلی از اصول اسلام و امری قرآنی معرفی میکنند.