شفقنا- سید مصطفی صابری فعال اجتماعی در روزنامه خراسان نوشت: دکتر علیرضا رئیسی، معاون وزیر بهداشت، در حاشیه همایش روز جهانی جمعیت گفت: «شمار مجردهای قطعی در ایران یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر و نسبت به دو دهه گذشته حدود ۷ برابر شده است». یعنی با پدیدهای روبهرو هستیم که آرامآرام از یک انتخاب شخصی به یک مسئله ساختاری و بحرانی تبدیل شده؛ پیامدهایش بسیار تلخ و نگرانکننده است و جامعهای که این موضوع را نادیده بگیرد، چند سال بعد باید هزینههای بهمراتب سنگینتری در حوزه سالمندی، سلامت روان، باروری، انسجام اجتماعی و حتی پایداری اقتصادی بپردازد.
تجرد قطعی به وضعیتی گفته میشود که فرد از سن متعارف و محتمل ازدواج عبور کرده باشد؛ یعنی برای زنان معمولاً ۴۵ سال و برای مردان ۵۰ سال. بنابراین وقتی درباره تجرد قطعی حرف میزنیم، از جوان سیوچندسالهای سخن نمیگوییم که هنوز در حال تحصیل، اشتغال یا تصمیمگیری برای آینده است؛ چراکه آمار فعلی جوانان در سن ازدواج کشور حدود ۱۲ میلیون نفر است. بحث در تجرد قطعی بر سر گروهی است که از آستانه ازدواج و باروری عبور کرده و در عمل، امکان ورودشان به زندگی مشترک به شکل محسوسی کاهش یافته و حتی اگر بعد از ۵۰ سالگی ازدواج کنند امکان فرزندآوری و… را ندارند. در این بین تجرد قطعی نه نشانه شکست فردی است، نه پدیدهای که بتوان آن را با جملههای کلیشهای مانند «جوانها سختگیر شدهاند» توضیح داد؛ چراکه باید زمینهها و پیامدهایش را به دور از تعارف بررسی کرد.