شفقنا- روزنامه خراسان نوشت: سالها یکی از گزارههای محوری در ادبیات سیاستگذاری اقتصادی ایران این بوده است که بخش قابلتوجهی از منابع یارانهای دولت، بهجای آنکه به مصرفکننده نهایی برسد، در حلقههای میانی زنجیره تأمین، از واردکننده و واسطه تا شبکه توزیع، مستهلک میشود.
در مورد ارز ترجیحی نیز استدلال غالب این بود که کالا با ارز دولتی وارد میشود، اما در نهایت باقیمت متأثر از نرخ ارز آزاد به دست مصرفکننده میرسد؛ بنابراین یارانه ارزی نهتنها الزاماً به مصرفکننده منتقل نمیشود، بلکه میتواند به رانت در حلقههای بالادستی زنجیره منجر شود.