تاریخ جنگها همواره با یک توهم مشترک و خطرناک آغاز میشود: رویای پیروزی برقآسا و بازگشت سریع سربازان به خانه. وقتی شیپورهای نبرد نواخته میشود، سیاستمداران با تکیه بر زرادخانههای عظیم و برتریهای تکنولوژیک، زمان را به نفع خود مصادره میکنند؛ اما میدان نبرد، منطق بیرحم و مستقل خود را دارد. آنچه در ابتدا به عنوان یک عملیات تنبیهی و کوتاهمدت با زمانبندی چند هفتهای روی کاغذ طراحی میشود، در مواجهه با واقعیتهای ژئوپلیتیک، مقاومتهای سرسختانه و تاکتیکهای تقارنناپذیر، به سرعت در باتلاقی از فرسایش و استهلاک فرو میرود. خاورمیانه، به عنوان گرانیگاه انرژی جهان و تقاطع منافع قدرتهای بزرگ، در طول دههها ثابت کرده است که هیچگاه تسلیم پیشبینیهای خوشبینانه اتاقهای فکر واشنگتن نمیشود. اکنون، با گذشت شش ماه از آغاز یک درگیری تمامعیار که قرار بود صرفاً نمایشی از قدرت بلامنازع و ماشین جنگی غیرقابل توقف ایالات متحده باشد، جهان در حال تماشای تغییر پارادایمی شگرف در معادلات قدرت جهانی است.