در طول تاریخ، ژانر علمی تخیلی کارنامهی درخشانی از خلق موجودات به یاد ماندنی و شگفتانگیز داشته است. از زنومورف هراسانگیز در فیلم «بیگانه» گرفته تا چوباکای دوست داشتنی در «جنگ ستارگان»، این شخصیتها به نمادهایی جاودانه در تالار مشاهیر سینما بدل شدهاند. دههی گذشته، به لطف پیشرفتهای فنی و ظهور ایدههای نو، دورانی طلایی برای ژانر علمی تخیلی، هم بر پردهی سینما و هم در قاب تلویزیون بوده است.
یکی از اصلیترین جذابیتهای ژانر علمی تخیلی، در توانایی آن برای به تعلیق درآوردن باورهای ما نسبت به واقعیت نهفته است؛ فرصتی برای پذیرفتن جهانی فراتر از تجربههای روزمره. مخاطبان این ژانر، تشنهی تماشای چیزهایی هستند که پیش از این هرگز ندیدهاند و مشتاق سفر به مکانهایی هستند که پایشان هرگز به آنجا نرسیده است. آنها همچنین میخواهند این ایده را بپذیرند که هرچقدر هم یک گره داستانی نامعقول به نظر برسد، همواره کورسویی از امید برای وقوع آن وجود دارد، به شرط آنکه ریشههایش در دنیای علم استوار باشد. شاید به همین دلیل است که بخش بزرگی از فیلمها و سریالهای علمی تخیلی در فضا روایت میشوند؛ چرا که فضا، قلمروی بیکرانی از ناشناختهها و احتمالات بیپایان است که کنجکاوی بشر را برمیانگیزد.