اقتصاد۲۴– با فاصله گرفتن از انتخابات بحثها و گمانهزنیها درخصوص کابینه احتمالی سید ابراهیم رئیسی شدت پیدا کرده است، بحثهایی که البته به دلیل قابل پیشبینی بودن نتیجه انتخابات از همان ایام تبلیغات انتخاباتی نیز آغاز شده بود و تحلیلگران و رسانهها هر بار فردی را برای تکیه بر یکی کرسیهای هیات دولت کابینه سیزدهم مطرح میکردند.
در این میان یکی از نگرانیها برای رئیسجمهور منتخب میتواند تلاشها و احتمالا برنامهریزیها برای سهمخواهی از وی و دولت او باشد، امری که با توجه به عملکرد و روحیات افراد و طیفهای درونی جریان سیاسی حامی او اتفاقی دور از ذهن نیست؛ چه اینکه حتی گمان میرود برخی از این اشخاص حقیقی و حقوقی از نخستین روزهای پس از انتخابات ریاست جمهوری ۹۶ از آنجا که او را جدیترین آلترناتیو و البته تنها گزینه «اجماعساز» در درون جریان اصولگرایی میدانستند، از همان روزها برای پیروزی احتمالی در ۱۴۰۰ برنامهریزی کردهاند.
نگرانی نسبت به این سهمخواهی را بیش از هرکسی میتوان در رفتار و گفتار شخص ابراهیم رئیسی مشاهده کرد، او در نخستین گام وقتی فرآیند ثبتنامش در وزارت کشور به پایان رسید، در جمع خبرنگاران ضمن تشکر از دعوت اقشار مردم از خود، گفت: «اگرچه گروههای سیاسی بسیار گفتند و دعوت کردند، حضور بنده مستقل است.» و بعد ادامه داد: «حضور بنده نافی حضور هیچکس نیست. کسانی که احساس تکلیف کردند در میدان حضور پیدا کنند و وظیفه خود را انجام دهند». این دو جمله پیام روشنی برای افرادی بود که حتی در صورت حضور و کاندیداتوری هم شانس چندانی برای پیروزی نداشتند اما محتمل بود که حالا فاکتور عدم کاندیدا شدن خود را به حساب او بنویسند. به عبارت دیگر رئیسی از همان نخستین روزی که به عرصه انتخابات وارد شد، تلاش کرد تا مرزبندی خود را با طیفهایی که از مدتها قبل ستاره پیروزی قاضیالقضات را در زیج کهن دیده و خود را برای سهمخواهی از روزهای پسا پیروزی آماده میکردند، مشخص کند.
بیشتر بخوانید: در دیدار رئیسی و وزیر اقتصاد روحانی چه گذشت؟