به گزارش جامعه ۲۴، آنچه بر سر تالابهای جلگه پرآب اهواز آمده نمونهای است از مصائب سیستماتیکی که بر سر منابع آبی و زیست محیطی کشور آوار شده است. تبدیل پرآبترین استان کشور محصور شده در میان رودها و تالابهای پرآب و درخشان به سرزمینی خشک و در تمنای آب موضوعی است که نمیتوان به سادگی از آن گذر کرد. مصائبی که علت عمده آن وجود نفت در این استان پربرکت است. نفت به جای اینکه برای مردم این استان رفاه و آرامش به دنبال داشته باشد نابودی و زخمهای بیشمار بر پیکر این سرزمین را به همراه داشته است.
خشک شدن تالابهای شادگان و هورالعظیم در سایه سکوت سازمان محیط زیست و منفعتطلبیهای وزارت نفت و وزارت نیرو تنها یکی از بلایایی هستند که زندگی مردم و همه زیستمندان آن را به نابودی کشانده است. با وجود اعتراضات مردم خوزستان طی ماههای گذشته به دلیل خشک شدن تالاب هورالعظیم و تبعات سنگین آن بر زندگی مردم، اما گویا همچنان قرار است بدون توجه به نیازها و صلاح مردم منطقه پروژههای نفتی با صرف کمترین هزینه و به قیمت از دست رفتن منابع آبی این استان ادامه داشته باشد.
مسعود امیرزاده ، عضو کارگروه آب شورای هماهنگی شبکه ملی محیط زیست و منابع طبیعی کشور در این رابطه گفته است: «مدارک خشک کردن بخشهایی از تالاب هورالعظیم جهت انجام فعالیتهای نفتی موجود است. تالاب یک اکوسیستم یکپارچه است که حجم آب و نیزارهای اطرافش نیز در میزان و سرعت تبخیر آن اثر دارد. از این رو وقتی این اکوسیستم تقطیع و به حوضچههای کوچک و مجزایی تقسیم شود، آب با سرعت بیشتری تبخیر میشود و پوشش گیاهی از دست میرود. علاوه بر این احداث جادههای دسترسی به تاسیسات نفتی هم به جهت تخریب اکوسیستم، ایجاد آلودگی، نابودی حیات وحشی که در پهنههای کوچک آبگیری شده زیست میکنند فاجعه آفرین است. کافی است تنها یک روز به تالاب هورالعظیم سر بزنید تا با حجم لاشههای حیات وحشی که در مسیر این جادهها افتادهاند، مواجه شوید، بنابراین شرکتهای نفتی مهمانان بیآزاری برای تالاب هورالعظیم نبودهاند چراکه هم مداخلات داشته و هم تغییراتی ایجاد کرده است که عوارض و آلودگیهایی ناشی از آن همه بر وضعیت تالاب اثر گذشتهاند.»