پس از سالها خشکسالی، فرونشست زمین و سکوت زایندهرود، جریان آب در بستر خشکشده این رود، نفس تازهای به شهر داد؛ حالا صدای شرشر آب در قلب اصفهان نه فقط روزهای روشن گذشته را یادآوری میکند، که نشانی از امید تازه است و شور و نشاط را به چهره شهر بازگرداندهاست
جوان آنلاین: پس از سالها خشکسالی، فرونشست زمین و سکوت زایندهرود، جریان آب در بستر خشکشده این رود، نفس تازهای به شهر داد؛ حالا صدای شرشر آب در قلب اصفهان نه فقط روزهای روشن گذشته را یادآوری میکند، که نشانی از امید تازه است و شور و نشاط را به چهره شهر بازگرداندهاست. البته این قدم اول است. پروژه انتقال آب از دریای عمان به اصفهان، نقطه شروعی مهم در مقابله با بحران آب به حساب میآید، در قدم بعدی لازم است تا برای ماندگاری و پایداری این سرزندگی، سیاستگذاری درست و مشارکت جمعی وجود داشتهباشد.
کارشناسان معتقدند برای آنکه این جریان آبی، به جای تکرار چرخههای ناپایدار، زمینهساز زیستی نو در فلات مرکزی شود، چند اصل حیاتی باید در دستور کار قرار گیرد؛ اول، صنایع بزرگ از این فرصت استفاده کرده و به سمت تأمین مستقل آب و برق خود حرکت کنند؛ یعنی بازچرخانی پساب، بهرهگیری از انرژی تجدیدپذیر و کاهش وابستگی به منابع عمومی را اجرایی کنند؛ و دوم خط قرمزی روشن در برابر توسعهصنایع جدید در کویر ترسیم شود؛ اینکه صنایعی که قرار است در آینده شکل بگیرند، باید یا در کنار منابع آبی پایدار مانند دریا مستقر شوند، یا از ابتدا، فکر استفاده از منابع آبی رودخانه را از سرشان بیرون کنند. اینها نه توصیه، بلکه ضرورتی برای تضمین پایداری سرزمینی و محیطزیستی است.
بدون شک اگر امروز زایندهرود دوباره جاری شده، تنها نشانهای از آغاز راه است؛ راهی که در ادامه آن، باید تعادل بین توسعه، طبیعت و مردم برقرار شود، تا آب، برای همیشه جاری بماند و آینده بهتری را رقم بزند.
انتقالی در دل طبیعت