تا زمانی که انسجام و وحدت در میان گروههای اجتماعی بالا باشد، امکان حمله مجدد اسرائیل و امریکا به کشور هم منتفی خواهد بود، اگر آنها احساس نکنند نارضایتی در میان مردم وجود دارد و اگر این پالس فرستاده نشود، انگیزهای برای ماجراجویی دیگر نخواهند داشت
جوان آنلاین: در هفتههای اخیر و همزمان با جنگ ۱۲ روزه تحمیلی، انرژی و فضای وفاق و همدلی فوقالعادهای میان مردم، نخبگان و نیروهای درون حاکمیت شکل گرفت؛ صحنههای تأثیرگذاری که حتی به اذعان رسانههای خارجی مثل اکونومیست، یکی از ریشهایترین علتهای ناکامی اسرائیل و امریکا در رسیدن به اهداف خود در این جنگ بوده است. پرسش این است که چگونه میتوان این همگرایی و همافزایی را همچنان در جامعه میان گروههای مختلف مردم، نخبگان و نیروهای حاکمیت حفظ کرد و از انرژی آن در راستای بازسازی و نوسازی ایران در همه عرصههای اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، نظامی و عرصههای دیگر بهره برد؟ ما این پرسش را با دکتر محمدرضا ابنالدین جامعهشناس و جانشین رئیس بسیج اساتید کشور، دکتر محسن پاکآیین تحلیلگر سیاسی، سفیر سابق ایران در جمهوری آذربایجان و عضو شورای راهبری مجمع جهانی صلح اسلامی و حجتالاسلام والمسلمین دکتر یحیی جهانگیریسهروردی پژوهشگر دینی و مبلغ بینالمللی در میان گذاشتیم که لوازم و اقتضائاتی که میتواند به قوام و پایداری این وفاق در جامعه کمک کند و اجازه ندهد فضای دوقطبیگریهای کاذب بر جامعه مستولی شود، چیست؟
دکتر محمدرضا ابنالدین: نیازمند اصلاحات ساختاری و تفسیری هستیم
اول از همه باید بگویم آنچه تجربه زیسته بشر نشان میدهد این است که وقتی تهدید مشترکی بر گروهها و جوامع بشری غالب میشوند انسجام درونی آنها افزایش پیدا میکند، اما این انسجام، متعلق به گروهها و جوامعی است که فصل مشترکهای درونی عمیق و نه ساختگی باهم داشته باشند، به خاطر همین است که وقتی بین دو کشور ایران و رژیم غاصب اسرائیل دست به مقایسه میزنید، تفاوتهای فاحشی را در این باره میبینید، طوری که وقتی ایران مورد حمله قرار میگیرد، در ایران به شدت و به طرز معناداری انسجام اجتماعی افزایش پیدا میکند، در حالی که در اسرائیل این گونه نیست.
آنچه بدیهی است اینکه سه عامل مهم و اثرگذار در سرمایه اجتماعی و افزایش آن نقش بازی میکند که عبارتند از: تقویت ارتباط، اعتماد به حکمرانان و مشارکت در فعالیتهای اجتماعی. ما در رویدادهای اخیر به عینه شاهد این واقعیت بودهایم که هر سه این عوامل در ایران و نزد افکار عمومی ما افزایش داشت، یعنی مردم به کمک مردم آمدند، مردم پشت حاکمیت و تمامیت ارضی کشور قرار گرفتند و انسجام و وحدت در سطوح و لایههای مختلف تقویت شد، اما آنچه در اسرائیل به چشم آمد، دستکم در همان تصاویر محدودی که در شبکههای اجتماعی و رسانهها به بیرون درز میکرد، سطح وسیعی از خشونتهای کلامی و درگیریهای فیزیکی و فوران فحاشیها بود.