به گزارش خبرآنلاین، خورشید در فضا ساکن نیست. این ستاره کل منظومه شمسی را با خود به دور مرکز کهکشان راه شیری میگرداند و یک دور کامل آن تقریباً ۲۳۰ میلیون سال زمان میبرد. بنابراین اگر به اندازه یک «سال کهکشانی» به گذشته بازگردیم، آن موقع زمین در اواخر دوره تریاس قرار داشت و نخستین دایناسورها تازه در حال ورود به صحنه حیات بودند.
این تصویر کلی جذاب است و از نظر علمی نیز تا حد زیادی درست به نظر میرسد، اما هر دو عدد به کار رفته در این مقایسه با عدم قطعیت زیادی همراه هستند و این تصور که ما دقیقاً به همان نقطه قبلی بازگشتهایم، در واقع درست نیست.
به نقل از فرادید، دوره گردش خورشید به دور مرکز کهکشان یک عدد دقیق و قطعی نیست. برآوردها معمولاً بین ۲۲۵ تا ۲۵۰ میلیون سال قرار دارند و عدد ۲۳۰ میلیون سال رایجترین مقدار نقلشده است.
کیث هاوکینز، اخترشناس دانشگاه تگزاس این دوره را حدود ۲۲۰ تا ۲۳۰ میلیون سال میداند و تأکید میکند که این «سال کهکشانی» به موقعیت ستاره در کهکشان بستگی دارد؛ ستارگانی که به مرکز کهکشان نزدیکتر هستند سریعتر گردش میکنند و ستارگان دورتر آهستهتر.<ر کهکشان بر زندگی روی زمین اثر میگذارد؟
وسوسهانگیز است که تصور کنیم موقعیت خورشید در کهکشان علت رویدادهای مهم زمین، مانند انقراضهای بزرگ، باشد. در سال ۱۹۸۴، پژوهشگرانی به نامهای جیمز و شوارتز پیشنهاد کردند که شاید برخی انقراضهای گسترده با عبور خورشید از صفحه کهکشانی مرتبط باشند. طبق این فرضیه، این عبورها ممکن است ابر دنبالهدارهای دوردست منظومه شمسی را برهم بزنند و تعداد برخوردها با زمین را افزایش دهند.
با این حال، این ایده طی دهههای بعد بارها مورد بررسی و انتقاد قرار گرفته است. مهمترین ایرادها این هستند که دوره زمانی عبورهای خورشید از صفحه کهکشان با دورههای ادعایی انقراضها کاملاً منطبق نیست و خودِ وجود یک الگوی منظم در انقراضها نیز محل بحث است. بنابراین این فرضیه هنوز تأیید نشده و به عنوان یک نظریه قطعی پذیرفته نمیشود.
۵۸۵۸