اقتصاد ۲۴ – علی لاریجانی صبح روز ۲۸ خرداد ۱۴۰۰ پا به یکی از شعب اخذ رأی شهرستان ساری گذاشت، رأی خود را به صندوق انداخت و پس از شرکت در انتخاباتی که خود سودای کاندیداتوری در آن را در سر پرورانده، اما فهرست بلندبالای نامزدهای تأییدصلاحیتشده نامش را از قلم انداخته بود و چه بگومگوهای برادر کوچکترش در شورای نگهبان، چه نامهنگاری خودش با این و آن و چه سروصدای مختصر هوادارنش در فضای مجازی هیچکدام گرهای از کارش باز نکردند، به گوشهای رفت و آنطور که نزدیکانش میگویند همان روزها فاتحه مجریگری توافقنامه ۲۵ ساله ایران و چین را قرائت کرد و استعفایش را تحویل مقامات مربوطه داد.
او از آن روز به واکنشهایی مقطعی برابر گفتههای سخنگوی شورای نگهبان درباره اعلام دلایل عدم احراز صلاحیتش و ارسال پیام تسلیت برای بازماندگان درگذشتگان دوست و آشنا بسنده کرد و ترجیح داد خود را به سکوت عادت دهد. رسانهها اوایل تلاشهایی برای نگهداشتن لاریجانی در فهرست «مهمترین اخبار روز» به خرج دادند، در جامعه آنانی که هنوز برایشان تحولات و رفتوآمدهایی از این دست در فضای سیاسی کشور جالب است، مدتی گوشبهزنگ شنیدن نامش با رویدادی خبرساز ماندند، عدهای از تحلیلگران پیامدهای غیاب امثال وی از صحنه سیاست را ترجیعبند هر مصاحبه یا یادداشتی کردند، اما دولت سیزدهم که جاگیر شد و عزل و نصبها سرعت بیشتری گرفت، کمکم نام لاریجانی هم در یادها کمرنگتر شد و دیگر نه از خودش خبری بود و نه نزدیکانش حرف تازهای برای گفتن داشتند.
یک ماه پیش، اما ماجرای استعفایش از نقشآفرینی در پرونده توافق ایران و چین به بیرون درز کرد و حرف و حدیثهایی با خود به دنبال آورد. برخی مدعی بودند «کنار گذاشتهشده» و عدهای اعتقاد داشتند «دولت جدید چنین خواسته است»، اما نزدیکانش متفقالقول میگفتند «او به میل خود رفته تا دولت در تصمیمگیریها دستهای بازتری داشته باشد.» علت و نیت هرچه بود لاریجانی هر روز بیش از پیش فاصله اش با مسئولیتها و سمتها را افزایش میداد و میلش به سیاستورزی را کمتر میکرد. از سوی دیگر نشانهای در مجموعه ساختارهای حکومتی نیز به حضور او در نهادهای تصمیمگیری به چشم نمیآمد. نه کسی تعارفش میکرد، نه خودش رغبتی نشان میداد.
بیشتر بخوانید: پشت پرده دلایل علنی نشدن عدم احراز صلاحیت نامزدها