جهادگران با شاد کردن محرومان، شاد و از دیدن حزنشان، غمگین میشوند؛ به راستی که این یک الف بچهها با دلهای دریاییشان سنگ صبور و مخزن الاسرار روستاییان هستند.
گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، در دو سال اخیر مدح و تعریف های اردوهای جهادی و فواید آن را به وفور شنیده بودم، در دوران تحصیل ما که زمان آن دور و دراز نیست اردوی جهادی نبود، نخستین دفعاتی که دانشجویان جهادی را دیدم با شوخی توام با جدیت به آن ها گفتم: چقدر هم به شما بچه شهری ها می آید به روستا بروید؛ لابد با این عور و ادا می خواهید ایلام را آباد کنید، آن ها هم با همان اطوارهایشان جواب می دادند که فلفل نبین چه ریزه…
اشتیاقشان، نظرم را عوض کرد، لای پنبه بزرگ شده بودند و در خانه دست به سیاه و سفید نمی زدند؛ اما همین که نام جهاد می آمد آستین ها را بالا می زدند و یا علی گویان به ساخت خانه، مسجد، مدرسه، سرویس بهداشتی و حسینیه همت می گمارند، چراغ دلی را با آموزش قرآن روشن می کردند یا گوشی می شدند برای شنیدن آه مردم و دستی برای پاک کردن اشک هایشان.