به گزارش گروه سلامت خبرگزاری علم و فناوری آنا، محمد رئیس زاده، در یادداشتی نوشت: درج دارو همه در حکم حکیم رازی قرنها مکتب قانون و شفای سینا چشم دنیا همه روشن به چراغ ما بود. برج حکمت همه با بوعلی سینا بود. با حکیمان جهان مشق خطی خوانا بود. وقتی پروفسور ادوارد براون در سال ۱۹۲۰ کنفرانس خود را در دانشکده طب رویال کالج لندن به پایان رساند دو سوال از شنوندگان خود کرد یکی اینکه یک بررسی جامع از تاریخ پزشکی ایران تا چه حد مفید است؟ و دیگر اینکه راههای این بررسی و تحقیق کدامند؟
تا امروز که بیش از یک قرن از این پرسشهای مهم تاریخی میگذرد اگر هم بدانها پاسخی در خور و عملی داده شده باشد دست کم نتایج آن به گوش و دل جامعه پزشکی ایران امروز ما چندان آشنا نیست و البته تا صلای پر صلابت و طنین پرمهابت موسیقی خنیاگر و جهان شمول تاریخ پزشکی این دیار کهن که از ورای قرون و اعصار مسیری به درازای تاریخ تمدن بشری را پیموده است در پشت دیوارهای غفلت و بی خبری دانشکدههای طب و جوانان جامعه پزشکی ما ناشنیده بماند طبیعتاً این پیشینهی بی نظیر شکوهمند و سابقه علمی سربلند دلی را به شوق نمیآورد عزمی را جزم نمیکند و غروری را بر نمیانگیزاند.
اگر اساطیر و مفاخر حافظه دانایی و سند توانایی تکرار شونده ملتها هستند که هستند نه تنها زنده نگه داشتن آنها، بلکه زندگی کردن با آنها امری ضروری و بالنده است و به راستی اگر این افتخارات سابق است که آن آینده لاحق را میسازد این حجم از بی توجهی به این سابقه عظیم و درخشان تمدن پزشکی ایران که، هر دانشمند منصفی را در اقصی نقاط جهان به وجد و نشاط آورده است، عجیب و غریب نیست؟!