همه ملزم به پاسخگویی مقابل قانون هستند. زمانی که مدیری بهدلیل ترکعمل احضار میشود، این اوج بازدارندگی است بحث قضایی و معاونت پیشگیری از جرم قوه قضائیه میتواند نهادها و افراد را ملزم به اجرای وظایفی کند که شاید آن را فراموش کردهاند یا کمتر به آن بیتوجهی میکنند
جوان آنلاین: در حالی که آمار مرگ عابران پیاده و موتورسواران در تصادفات شهری پایتخت رو به افزایش است، رئیس اداره تصادفات پلیس راهور تهران بر ضرورت «افزایش درک خطر» و تغییر نگاه عمومی نسبت به حوادث رانندگی تأکید میکند. سرهنگ رابعه جوانبخت میگوید: بسیاری از خانوادهها هنوز تصور میکنند حادثه فقط برای دیگران اتفاق میافتد، در حالی که تجربه تلخ از دست دادن عزیزان بر اثر تصادف، واقعیتی است که در اطراف همه ما وجود دارد. به گفته وی، نقاط پرحادثه عابران پیاده در پایتخت شناسایی شده و لازم است در این مناطق بیلبوردهای هشداردهنده و خطوط عابر افزایش یابد و حتی آموزشهای ویژه به موتورسواران ارائه شود. او بازآموزی مستمر قوانین برای رانندگان و عابران، تکرار پیامهای ایمنی در رسانهها و شبکههای اجتماعی و اجرای طرحهای نظارتی پلیس را نخستین گامهای جدی برای کاهش حوادث میداند و تأکید دارد رعایت قوانین و استفاده از گذرگاههای ایمن باید به یک عادت همگانی تبدیل شود.
جناب سرهنگ، آنگونه که میدانید، راکبان موتورسیکلت و عابران پیاده دو کاربر در معرض خطر راه در جریان سوانح رانندگی هستند که در آن کشته، مجروح یا معلول میشوند. با اینکه هشدارهای بسیاری درباره فراوانی سوانح برای این دو گروه در معرض خطر داده میشود، اما نگرانیها همچنان به قوت خود باقی است. بهعنوان رئیس اداره تصادفات پلیس راهور پایتخت، عمدهترین عوامل مؤثر این فراوانی را چه میدانید؟
تحلیلهای سه ماهه امسال ما نشان میدهد روند روبهافزایش است و این افزایش در هر سه دسته گروه کاربران ترافیکی، یعنی موتورسواران، عابران و خودروسواران مشاهده میشود. در سهماهه امسال ۱۰۱ موتورسوار و ۸۱ رهگذر در جریان سوانح رانندگی فوت شدند که ۴۷ درصد موتورسوار و ۳۷ درصد رهگذر بودند. از ۱۰۱ موتورسوار، ۱۶ نفر ترکنشین و ۸۵ نفر راکب بودند. عمده رهگذران در مناطق بزرگراهی از جمله بزرگراه آزادگان و مناطقی مثل منطقه ۱۲ که تمرکز بیشتری از جمعیت را شامل میشود، فوت میشوند. بررسیها نشان میدهد ۵۶ درصد تصادفهای فوتی شهر در ساعتهای تاریک اتفاق میافتد که اهمیت روشنایی را نشان میدهد و رتبه اول را جمعیت جوان ۲۰ تا ۳۰ سال شامل میشود. بخش زیادی از این موضوع به فرهنگ رانندگی بازمیگردد که احتیاطهای لازم در این باره صورت نمیگیرد و کاربران راه از مسیرهای امن عبور نمیکنند. در مورد عابران پیاده، استفاده از خطوط یا پلهای عابر پیاده برای کمک به صیانت از جان آنهاست، اما شاهد هستیم که به این موضوع توجه نمیشود. بسیاری از عابران تصورشان این است که باید از سوی رانندگان و راکبان دیده شوند، اما حقیقت این است که در بسیاری از موارد دیده نمیشوند. بررسیهای صورتگرفته ما در صحنه تصادف نشان میدهد عمده عابران پیاده لباس تیره به تن دارند و از سوی رانندگان دیده نمیشوند؛ از همینرو توصیه به استفاده از لباس روشن است یا حداقل بخشی از لباس آنها شبرنگ و انعکاس نور وجود داشته باشد. این موضوعها مواردی است که شاید ساده به نظر برسد، اما در تحلیلها متوجه اثرگذاری آن هستیم، بهگونهای که رانندگان اعلام میکنند اصلاً متوجه حضور عابر نشدهاند و رهگذر به یکباره مقابل خودرو یا موتورسیکلت ظاهر شده و حادثه اتفاق افتاده است. باور نادرست دیگر برخی رهگذران این است که تصور میکنند از هر معبری میتوانند عبور کنند. بسیاری از رهگذران هنگام عبور از عرض بزرگراهها دچار حادثه میشوند، در حالی که براساس قانون عبور از عرض این مسیرها ممنوع است. بزرگراهها برای عبور تند طراحی شده است و خودروها اجازه دارند در این مسیرها با سرعت بیشتری حرکت کنند، اما بیتوجهی رهگذرانی که از مسیر نرده یا فضای سبز بهناگهان خود را به بستر مسیر میرسانند، امکان بروز حادثه را شدت میبخشد. روشن است راننده در بزرگراه انتظار حضور عابر را ندارد، از همینرو در موقعیت پرخطر قرار میگیرد. همچنین شاهد عبور بسیاری از عابران زیر پلهای عابران پیاده و پلهای مکانیزه هستیم. در این موارد، عبور امن برای عابران سخت به نظر میرسد و این بیتوجهی منجر به بروز سانحه میشود. اینها موارد پرتکرار از سوی عابران است که امکان تصادفها را افزایش میدهد.
این آسیب نسبت به موتورسیکلتسواران چگونه است؟