مدیر من را برای بازدید به بخش برد، حس کردم وارد یک جعبه شیشهای روشن اما پر از تنهایی شدهام. این اولین تجربه من بود و احساسی غریبی داشتم. همه چیز پیر بود؛ از افراد تا دیوارها و حتی صندلیهای سرد، حس کهنگی میدادند. سؤال قدیمی من دوباره به ذهنم خطور کرد: اصلا چرا انسانها پیر میشوند؟
به گزارش خبرنگار سرویس اجتماعی تابناک، رفتن به خانه سالمندان، به گشتن در لابلای خاطرات گذشته و قدم زدن در مسیر آینده یک عده از آدمها می ماند.
آسایشگاهی که به آنجا رفته بودم، مکان معمولی و متوسط در مرکز تهران بود. این نوع آسایشگاهها مانند آسایشگاه های موجود در شمال تهران، خدمات لاکچری ارائه نمیدهند؛ اما به دلیل هزینه های مقرون به صرفه اولویت اکثر مردم هستند. زیرا ظاهرا اکثریت ساکنان تهران در سطح متوسط زندگی میکنند. نوع ارائه خدمات در این مناطق را میتوان به خوب و نسبتاً خوب تقسیمبندی کرد.
اولین آسایشگاه که بازدید کردم، خانه سالمندان واقع در میدان هفت تیر تهران بود. جالبترین نکتهای که نظر مرا جلب کرد، پرستارانی مسن بودند که از سالمندان نگهداری می کردند. اتاقها هیچ چیز نداشتن