خبرگزاری علم و فناوری آنا– فریدون علاء، بنیانگذار سازمان انتقال خون ایران؛ در طول جنگ جهانى اول (١٩١٤-١٩٠٨) استفاده از تزريق خون براى نجات زندگى فقط در مواقع اضطرارى و از طريق انتقال خون رگ به رگ بين دهنده و گيرنده انجامپذیر بود؛ زيرا خون بهسرعت لخته میشد و امکان ذخیره خون وجود نداشت.
سال ١٩٤٣ در طول جنگ جهانى دوم استفاده از محلولهای سديم سيترات از لخته شدن خون اهدايي مانع شد و با اضافه كردن دكستروز بهمنظور تغذيه سلولهای خونی، امكان نگهدارى و ذخيره واحدهاى خون در يخچال براى ٢١ روز فراهم شد. درواقع در طول جنگ جهانى دوم بود كه علم انتقال خون پيشرفت چشمگيرى پيدا كرد و پایه خدمات مدرن در حوزه طب انتقال خون شكل گرفت.
پيشگامان بزرگ انتقال خون عمدتاً در اروپا مسئول پایهگذار مراكز نمونهای بودند كه بهعنوان الگو براى بقيه جهان خدمت كردند. سالهای بعد شاهد نقش ايالت متحده امريكا با ابداع صنعت پالايش و تبدیل پلاسماى انسانى به داروهاى حياتى و پايدار مانند آلبومين، ايموگلو بولين و عوامل متراكم ضد هموفيليك بودیم. این مهم نتیجه تلاش ادوين كوهن (١٨٩٢-١٩٥٣) در دانشگاه هاروارد بود که در سال ١٩٤٠ به ثمر رسید و بعدها به يك صنعت جهانى چند میلیارد دلارى تبديل شد.