به گزارش خبرگزاری آنا؛ امروز کمکهای توسعهای در قلب رقابت قدرتها جای گرفته است. کشورهای غربی با نهادهایی قدیمی و قدرتمند همچون GIZ و AFD بیشتر بر موضوعاتی چون توسعه پایدار، تغییرات اقلیمی و اهداف توسعه هزاره تمرکز دارند. در سوی دیگر، چین و ترکیه با آژانسهایی جدیدتر نظیر CIDCA و TİKA سیاستی متفاوت را پی میگیرند؛ تمرکز آنها بر پروژههای زیرساختی، دیپلماسی فرهنگی و همکاری جنوب-جنوب است. البته نکته مهم اینجاست که منابع مالی این آژانسها صرفاً از خزانه دولت مرکزی نمیآید، بلکه ترکیبی است از بودجه عمومی، وامهای ترجیحی، اوراق قرضه و مشارکتهای چندجانبه. در برخی کشورها مانند چین و ترکیه، وزارتخانهها و بانکهای دولتی بخش بزرگی از این کمکها را تأمین میکنند و آژانسها بیشتر نقش هماهنگکننده یا ناظر دارند.
نکتهای که نباید نادیده گرفت این است که هرچند کشورها معمولاً در تبلیغات رسمی خود از مفاهیمی چون حقوق بشر، برابری جنسیتی، تغییرات آبوهوایی یا توسعه اقتصادی و سیاسی بهعنوان اهداف اصلی کمکهای توسعهای نام میبرند، اما در عمل این هزینهها بخشی از سیاست خارجی قدرتها هستند و با هدف افزایش نفوذ فرهنگی، اقتصادی و سیاسی در کشورهای مقصد هزینه میشوند.
۱. GIZ آلمان: توسعه مبتنی بر دانش و آموزش