این روزها که سینمای ایران ماهها غلبه فیلمهای کمدی و البته مخاطب بسیار و فروش میلیاردی در گیشه را تجربه میکند، خیلیها دلشان تنگ «اجارهنشینها»ی داریوش مهرجویی است.
جوان آنلاین: سینمای امروز ایران دورهای بیسابقه را از نظر تعدد فیلمهای کمدی روی پرده تجربه میکند. این دوره که به قول برخی منتقدین، نجات سینمای ایران از رکود پس از همهگیری را رقم زده است، مخاطب بسیاری را به سالنها کشاند و فروش خوبی را در گیشه رقم زد.
به گزارش ایرنا، آنچه که میتوان فصل کمدی در سینمای ایران خواند پس از موفقیت سینمای اجتماعی و متهم به سیاهنمایی و رکورد پس از کرونا آغاز شد. حتی در ابتدای این فصل که از ۲ سال پیش آغاز شد، اکران همزمان چندین فیلم کمدی، فیلمسوزی و تهدید خوانده شد، اما میل فزاینده تهیهکنندگان و شاید کارگردانان و بازیگران به این گونه که بد هم نمیفروخت این نگرانی را هم پشت سر گذاشت و سینما چنان به قرق کمدی درآمد که مخاطب سایر گونههای سینمایی را تاحدودی ناامید کرد.
فصل کمدی سینمای ایران انتقادات زیادی را هم در میان اهالی سینما و تئاتر برانگیخت؛ انتقاداتی که اشارهای به فقر سایر گونههای سینمایی برای مخاطبان پس از پایان همهگیری داشت و همزمان به فرم و محتوای فیلمهای در حال اکران وارد بود. به تازگی نیز برخی از هنرمندان دلخور از وضعیت فعلی سینما، در مصاحبههای خود یادی از «اجارهنشینها»ی داریوش مهرجویی میکنند.
او که فلسفه با گرایش سینما خوانده بود، در سال ۶۶ با «اجاره نشینها» یکی از بهترین فیلمهای کمدی سینمای ایران را به نام خود ثبت کرد. فیلمی که همواره از منظر معناشناسانه و جامعهشناختی، قابل بررسی است. این فیلم با انتخاب دقیق کاراکترهایی که هر کدام نماینده قشری خاص از جامعه آن روز ایران بودند و برگزیدن مکانی که خود نماینده بههمریختگی و نابسامانیهای وضعیت اجتماعی بود رویکرد کمدی ابزورد و سیاه را در یک اثر ایرانی به کمال رساند.