اکنون که به پایان این سال نزدیک میشویم، بیش از آنکه بخواهیم سال جدید را تبریک بگوییم، باید پایان این سال را به مردم ایران تبریک گفت.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، ۱۴۰۳ سالی بود که مردم ایران، با تمام سختیها، همچنان ایستادند و نفس کشیدند. رئیس جمهور شهیدشان را بدرقه کردند، مشارکت خوب انتخاباتی را در ملایمات رقم زدند و همراه دولت جدید گام برداشتند. اما کلیت اتفاقات در حوزه اجتماعی چندان قابل تأمل و مثبت نبود.
از تعطیلیهای ناگهانی مدارس و ادارات به دلیل ناترازیهای انرژی، تا حوادث تلخ منطقهای و ترورهایی که دلها را به درد آورد. از افزایش فاصلهی طبقاتی و زیر خط فقر رفتن جمعیتی از مردم، تا فجایع بیمارستانی که نه تنها جسم، که روح جامعه را نیز زخمی کرد. سالی که مدیران بازنشسته و پیر، دوباره به میدان آمدند و شکافهای بین نسلی، عمیقتر از همیشه شد. فرونشست زمین و مسائل زیست محیطی هم شرایط ناگواری داشتند.
اکنون که به پایان این سال نزدیک میشویم، باید به این پرسش پاسخ دهیم: آیا سال ۱۴۰۴، سالی برای جبران این آسیبها خواهد بود، یا شاهد فرسایش بیشتر سرمایههای اجتماعی خواهیم بود؟
جنگ نابرابر با تورم
سال ۱۴۰۳، سالی بود که تورم، همچون سایهای سنگین، بر زندگی مردم افتاد. قیمتng> و قائم. این حوادث، نه تنها باعث از دست رفتن جانهای زیادی شد، بلکه اعتماد مردم به سیستم بهداشت و درمان را نیز کاهش داد.
مدیران بازنشسته و پیر: بازگشت به میدان
سال ۱۴۰۳، سالی بود که مدیران بازنشسته و پیر، دوباره به میدان آمدند. این بازگشت، نه تنها باعث کاهش نوآوری و خلاقیت در مدیریت شد، بلکه شکافهای بین نسلی را نیز عمیقتر کرد.
ضرورت تدبیر برای سال ۱۴۰۴
اکنون که به پایان سال ۱۴۰۳ نزدیک میشویم، باید به این پرسش پاسخ دهیم: آیا سال ۱۴۰۴، سالی برای جبران این آسیبها خواهد بود، یا شاهد فرسایش بیشتر سرمایههای اجتماعی و طبیعی خواهیم بود؟ برای جلوگیری از فرسایش بیشتر سرمایههای اجتماعی و طبیعی، باید به فکر تدبیر برای سال ۱۴۰۴ بود. تدبیری که نه تنها باعث بهبود شرایط اقتصادی و اجتماعی شود، بلکه اعتماد مردم را نیز بازگرداند.