اورانیوم فلز سنگینی است که به طور متوسط در هر یک میلیون گرم از سنگهای پوسته زمین، حدود ۲ تا ۴ گرم از آن وجود دارد. این یعنی فراوانی آن در زمین با فلزاتی مثل قلع، تنگستن و مولیبدن برابری میکند. این عنصر حتی در آب دریاها نیز یافت میشود و امکان استخراج آن از اقیانوسها وجود دارد.
به گزارش خبرآنلاین، این عنصر نخستین بار در سال ۱۷۸۹ میلادی توسط یک شیمیدان آلمانی به نام «مارتین کلاپروت» در یک ماده معدنی به نام «پیچبلند» کشف شد و نام آن به افتخار سیاره اورانوس که هشت سال قبل از آن کشف شده بود، اورانیوم نام گرفت.
آیا اورانیوم منشا کیهانی دارد؟
دانشمندان معتقدند اورانیوم حدود ۶.۶ میلیارد سال پیش در پی انفجارهای بزرگ ستارهای (ابرنواخترها) شکل گرفته است. اگرچه این عنصر در منظومه شمسی چندان فراوان نیست، اما امروزه تجزیه حرارتی و طبیعی آن در بخشهای عمقی زمین، منبع اصلی گرمای درونی کره زمین است؛ گرمایی که باعث حرکت لایههای زمین و جابجایی قارهها میشود.
اورانیوم به دلیل چگالی و وزن بسیار بالا، کاربردهای غیرهستهای عجیبی هم دارد؛ از این فلز به عنوان وزنه تعادل در کف قایقهای تفریحی، وزنه کنترل در هواپیماها و همچنین به عنوان سپر حفاظتی در برابر تشعشعات رادیواکتیو استفاده میشود. نماد شیمیایی اورانیوم در جدول عناصر U است و در دمای ۱۱۳۲ درجه سانتیگراد ذوب میشود.
