یک نشریه آمریکایی نوشت که توافق اخیر تهران و ریاض نشان داد که کشورهای منطقه به این نتیجه رسیدهاند که بهبود روابط با ایران منفعت بیشتری برای آنها دارد.
فارن پالیسی مطلب خود را با سفر اوایل دسامبر «شیء جین پینگ» رئیس جمهور چین به ریاض و حضور در نشست سران کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس آغاز کرد. سفری که در آن رئیس جمهور چین علاوه بر دیدار و گفتگو با مقامات ارشد ریاض، با سران کشورهای عربی نیز رایزنی کرد. سفری که البته دربرهه حساسی صورت گرفت، زمانی که موضوعاتی مانند امنیت انرژی، امنیت منطقهای و حقوق بشر روابط دو متحد قدیمی یعنی ریاض و واشنگتن را شکراب کرده بود.
روایت فارن پالیسی از این رویداد این گونه است: وزرای خارجه چند کشور آسیایی گردهم آمدند تا درباره پایان آشفتگیهای منطقهای با هم گفتگو کنند. یکی از کشورهای حاضر (چین) در نقش میانجی گر برای پایان دادن به خصومت دو کشور دیگر (ایران و عربستان) ظاهر میشود و توافق ۲۰۲۳ پکن برای عادی سازی روابط ایران و عربستان سعودی شکل گرفت. توافقی که یادآور میانجی گری بانکوک در سال ۱۹۶۷ برای پایان دادن به خصومتها بین اندونزی و مالزی بود. در آن نقطه بود که مفهوم یکی از موفق ترین سازمانهای منطقهای جهان شکل گرفت: انجمن کشورهای جنوب شرقی آسیا (آسه آن).
این نشریه آمریکایی در ادامه به دلایل شکل گیری آسه آن میپردازد آنجا که در اواخر دهه ۶۰، کشورهای آسیای جنوب شرقی به این نتیجه می رسند که بدون همکاری با هم نه رشد اقتصادی را تجربه میکنند و نه قادر به تأمین امنیت خود، به ویژه با توجه به ظهور چین به عنوان یک قدرت تازه هستند. شدت گرفتن جنگ در ویتنام و نگرانی از گسترش کمونیسم از سوی جنبشهای مورد حمایت چین، مزید بر علت شد تا آسه آن شکل بگیرد و به تدریج کشورهای بیشتری را زیر چتر خود بیاورد.
خاورمیانه در مسیر جنوب شرق آسیا