اقتصاد۲۴-هفت میلیون و پانصد هزار تومان؛ این تمامِ مستمریِ ماهانهی یک بازنشستهی ۶۲ساله بعد از سی سال وشش ماه کار است. حبیب، کارگر بازنشستهی کمباینسازیِ تبریز، مثل خیلی از کارگران و بازنشستگان دیگر، حال و روز خوشی ندارد. صدای لرزان و گریهی آرامش پشتِ تلفن، گویایِ استیصالی است که این روزها زیاد دیده و شنیدهایم. «در سن ۶۲ سالگی با گریه، صاحبخانه را راضی کردم که اجاره خانه را به ۵ میلیون تومان برساند، در نهایت قرار شد چند ماه بنشینیم و هر چه سریعتر جای دیگری پیدا کنیم…». این ماه قراردادِ خانهاش تمام میشود و صاحبخانه برای تمدید قرارداد، پول پیش را از ۵۰ به ۹۰ میلیون تومان و اجاره را از دو و نیم به هفت و نیم میلیون تومان افزایش داده است. هفت و نیم میلیون تومان، کلِ حقوق بازنشستگیِ این کارگرِ ۶۲ساله است!
افزایش بیش از دو نیم برابری و یا به عبارتی دیگر، بیش از ۱۵۰درصدی کرایه خانهی این مستأجرِ بازنشسته و بسیاری از مستأجران دیگر، در حالی اتفاق میافتد که حقوق کارگران و بازنشستگان، امسال تنها ۲۷درصد افزایش یافته است. آنها که شبِ تعیین حداقل دستمزد، دور یک میزِ به اصطلاح سهجانبه جمع شده بودند، با همان استدلالِ همیشگیِ «تاثیرِ افزایش دستمزد بر بالا رفتنِ نرخ تورم»، دستمزدِ امسال را چنان سرکوب کردند، که حالا به وضعی رسیدهایم که اجاره خانهی یک بازنشسته با کلِ مستمری او برابری میکند!
روایتی که حبیب، این بازنشستهی ۶۲ ساله، به ما میگوید را در طولِ این مدت از زبان خیلی از کارگران و بازنشستگان شنیدهایم؛ نه فقط کارگران و بازنشستگان حداقلبگیر که متوسطبگیران هم از پسِ تأمینِ اساسیترین نیازهای زندگی خود بر نمیآیند. مهدی، کارگرِ متخصص یک شرکتِ خصوصی، میگوید: «امسال برای پرداخت کرایه خانه مجبور شدم شغل دوم پیدا کنم. از ۸ صبح تا ساعت شش عصر در یک شرکت و از شش تا ساعت ۱۰ شب در شرکتی دیگر کار میکنم و با ۱۴ ساعت کارِ روزانه و حدود ۲۰ میلیون تومان درآمد ماهانه، سرِ ماه باز دخل و خرجم به هم نمیخورد و باید از برخی هزینهها بزنم». صاحبخانهی او نیز پول پیش را از ۷۵ به ۲۰۰ و اجارهی ماهانه را از ۵ به ۱۰ میلیون تومان رسانده است؛ یعنی چیزی بیش از ۱۲۰ درصد افزایش کرایه خانه!