اقتصاد۲۴– اوایل مجازیشدن مدارس، کلیپهای متفاوتی از خشونت کلامی معلمها در کلاس درس آنلاین منتشر میشد؛ صحنههایی که برای بسیاری به محتوای طنز تبدیل شده بود و هرازگاهی حتی آن را در صفحه شخصی خود به اشتراک میگذاشتند. اما این خشونتها و ادبیات تحقیرآمیز همان واقعیت پشت پرده در مدارس بود که در این سالها بهندرت به بیرون از فضای مدرسه منتقل میشد.
احساسات ناخوشایندی که دانشآموزان در دهههای مختلف سنی، متناسب با شرایط فرهنگی خود تجربه کردند و بعد از چند سال تحصیل، با بحرانهای روانی متفاوت از این سیستم آموزشی معیوب بیرون آمدند. اما حالا بعد از دو سال تحصیل آنلاین، کودکان بر سر کلاس درس و پشت نیمکتهای سرد چوبی حاضر میشوند، دانشآموزهای کمسنوسال که با وجود خطر ابتلا به کرونا به مدرسه میروند و حتی گاهی در کلاسهای پرجمعیت کنار هم مینشینند و تجربه برخی خشونتهای فیزیکی را از سر میگیرند؛ مانند رفتار تحقیرآمیز قیچیکردن موی سر پسربچهها در مدرسه، کتکزدن معلم سر کلاس، شکستن سر یک دانشآموز به دلیل تنبیه یک معلم و موارد دیگر که شاید هرگز رسانهای نشود.
کودکان بیدفاعی که در بسیاری از موارد با اشتیاق بسیار برای دانشاندوزی وارد سیستم آموزشی کشور میشوند و در بدو ورود به آن، دلزده از رفتارهای اولیای مدرسه و گاه محتوای آموزشی، تنها تحمل میکنند تا دوران محصلیشان تمام شود.