نیو ایسترن آوتلوک مینویسد: فشار مداوم کشورهای غربی اتفاقاً ایرانیها را متحدتر میکند، و مخالفان جمهوری اسلامی بیشتر «آرزو»ی تغییر رژیم در ایران را دارند تا «انتظار» دستیابی به این آرزو را.
به گزارش جوان آنلاین به نقل از مشرق، از زمان انقلاب اسلامی ایران تا کنون، مخالفان جمهوری اسلامی بارها از طریق ابزارهای مختلف، از تحریم و فشار خارجی گرفته تا معارضه و شورش داخلی، استقامت این نظام را آزمایش کردهاند. اگرچه این آزمایشها هر بار ناموفق بوده، اما نباید از دشمن انتظار ناامید شدن و دست برداشتن از دشمنی را داشت. آخرین آزمون را میتوان دور اخیر اغتشاشات داخلی به بهانهی فوت مهسا امینی دانست که در پی آن همزمان با تحریک شورش داخلی، موج جدیدی از تحریمهای بینالمللی علیه تهران وضع شد. اما با سربلند بیرون آمدن جمهوری اسلامی از این آزمون جدید، اتفاقاً شماری از همان کشورهایی که علیه ایران توطئه چیده بودند، مجبور شدند راه آشتی با جمهوری اسلامی را در پیش بگیرند. نشریهی روسی «نیو ایسترن آوتلوک» وابسته به «مؤسسهی مطالعات شرقشناسی» زیرمجموعهی «آکادمی علوم روسیه»، اخیراً طی گزارشی تحت عنوان «ایران همچنان از مشتها جاخالی میدهد[۱]» مینویسد اگرچه کشورهای غربی مدام به جمهوری اسلامی فشار میآورند، اما این فشارها اتفاقاً مردم ایران را بیشازپیش با هم متحد میکند و «تغییر رژیم» در این کشور برای مخالفان نظام ایران همچنان بیشتر یک «آرزو»ست تا یک «انتظار» قریبالوقوع. آنچه در ادامه میخوانید، گزیدهای از مقالهی نیو ایسترن آوتلوک است.
لازم به ذکر است که مشرق صرفاً جهت اطلاع نخبگان و تصمیمگیران عرصه سیاسی کشور از رویکردها و دیدگاههای محافل رسانهای-اندیشکدهای بینالمللی این گزارش را منتشر میکند و دیدگاهها، ادعاها و القائات این گزارش لزوماً مورد تأیید مشرق نیست.
موج دیگری از اقدامات تحریکآمیز غرب نیز نمیتواند به رژیم ایران آسیب برساند. تهران به جای نزدیک شدن به غرب به منظور کاهش بار تحریمهای ضدایرانی و پیشبرد شرایط خود حول محور «برنامهی جامع اقدام مشترک» (برجام)، پس از آغاز عملیات نظامی ویژهی مسکو در اوکراین، ترجیح داد تعاملات خود را با روسیه و چین افزایش دهد. این مسئله، مذاکرات برجام در وین را به بنبست رسانده است. رایزنیها بر سر توافق هستهای، در خوشبینانهترین حالت، اکنون در بخش مراقبتهای ویژه بستری شدهاند.
علیرغم فشار بیسابقهای که دولتهای غربی بر تهران و اقتصاد آن وارد میکنند، رهبر عالی این کشور، [آیتالله سید] علی خامنهای، و روحانیون و نظامیانش، با هدف جلب رضایت منتقدان داخلی یا بینالمللی از موضع خود عقبنشینی نخواهند کرد. دلیل این مسئله این است که ایران از زمان انقلاب اسلامی سال ۱۹۷۹، یک نظام سیاسی چندسطحی مبتنی بر دینسالاری همراه با عناصر دموکراتیک تشکیل داده است. با این وجود، اخیراً اعتراضات و ناآرامیهای داخلی با تحریک خارجی (همراه با تنزل وضعیت اقتصادی) در ایران رو به افزایش گذاشته و توجه ناظران بینالمللی را به خود جلب کرده است. این در حالی است که چنانکه تاریخ نشان داده، معترضان ایرانی تنها از حمایت لفظی غرب برخوردار میشوند و نمیتوانند روی کمک عملی آمریکا و اتحادیهی اروپا برای سرنگونی رژیم حساب کنند. علاوه بر این، حمایت آشکار کشورهای غربی از جنبشهای اعتراضی در ایران میتواند اعتماد عمومی به اصل اپوزیسیون را تضعیف کند و دولت ایران را، که در سرکوب ناآرامی تجربه دارد، به سوی تلافیجویی سوق دهد.