اقتصاد۲۴-بررسیهای یک پژوهش نشان میدهد که تعیین حداقل دستمزد در ایران فاقد رویکرد و جهتگیری مشخص است. شیوه تعیین حداقل دستمزد در ایران به این صورت است که در پایان هر سال بر اساس چانهزنی، با توجه به دو ملاک هزینه معیشت و نرخ تورم، درصد افزایشی در حداقل دستمزد تعیین میشود. به عبارت دیگر ساختار چانهزنی فعلی به شیوهای است که صرفا در پایان هر سال و در جلسات طولانی و فشرده تلاش میشود تا از طریق چانهزنی، موضوع بااهمیت تعیین حداقل دستمزد خاتمه یابد.
این در حالی است که تعیین حداقل دستمزد در ایران به دلایلی مانند تحریمهای اقتصادی و تورم مزمن، برای درصد قابلتوجهی از شهروندان ایرانی از اهمیت زیادی برخوردار است. بررسی تجربه کشورهای مختلف نشان میدهد که به طور کلی تعیین حداقل دستمزد با توجه به به ۳ محور، یعنی مشاوره با نهاد متخصص، تعیین حداقل دستمزد توسط دولت مرکزی و در نهایت بر اساس فرمول، صورت میگیرد. به همین دلیل پیشنهاد میشود که در ساختار اجرایی فعلی تعیین حداقل دستمزد بازنگری صورت بگیرد و با استفاده از شیوههای مرسوم تعیین دستمزد در دنیا، از سردرگمی و اختلافنظر فعلی کاسته شود؛ پس از این، اصلاح معیار و شیوه تعیین حداقل دستمزد میتواند در دستور کار دولت قرار بگیرد. مرکز پژوهشهای مجلس در گزارش «آسیبشناسی تعیین حداقل دستمزد در ایران» ابعاد مختلف این موضوع را مورد بررسی قرار داده است.