اقتصاد۲۴– ماه عسل اصولگرایان شیرین، اما کوتاه بود. جاده کفی و مسیر یکنواخت، حوصله سیاسی آنها را سر برده و گویی پیچوخمهایی را دستوپا میکنند که منظرههای جدیدتری از آینده قدرت ببینند. بعد از رفتن دولت روحانی، همینهایی که نفس راحتی کشیده بودند، امروز فضای بیشتری برای تنفس و رقابت درونی میطلبند و مجلس یکدست، دولت همفکر و بالادستیهای همجهت دیگر حلاوت گذشته را ندارد. رؤیای یکدستبودن اصولگرایان که در زمان احمدینژاد به کابوس تبدیل شده بود، امروز پس از یک دهه شاید سرابی از یک رؤیا باشد که آنها را به رجعت سیاسی و تغییر ادبیات وادار کند. اصولگرایان و انقلابیهایی که تا پایان دولت احمدینژاد و روحانی با مخالفتهای سرسختانه و تندرویهای غیرمتعارف اعلام حضور میکردند، امروز ادبیات مترقیتری در تناسب با یکدیگر ندارند تا خود را انقلابیتر و تندروتر بنمایانند.
نیچه میگوید: «کسی که جنگجو است، باید همواره در حال جنگ باشد؛ چون در زمان صلح با خودش درگیر خواهد شد». شاید وضعیت آنها که در دوران بهاصطلاح اعتدال فریاد انقلابیگری را مصداق تمایز میدانستند همینگونه باشد که این روزها برای تمییز سیاسی از سایرین به جدال درونگروهی روی آوردهاند و جبهههای جدیدی برای خود میگشایند.
میگویند سیاست سیال است و معلوم نیست در درون خود چه دارد و تصور رفتاری ساکن و جامد از سیاستمداران در طول زمان غلطی فاحش است. بیتردید این فرمول با نشانههایی که تندروها امروز از خود بروز میدهند، مصداق دارد و چه بسا آنها از همان آغاز دولت رئیسی در مرداد ۱۴۰۰ نیز جمع ضدین بودند که برای یک هدف گرد آمده بودند. چنانکه سهمخواهی برای حضور در کابینه تا همین ماجرای سیسمونیگیت و جنجال بر سر انتخاب رئیس مجلس؛ همه نشانههایی از اختلاف در دورن اردوگاه اصولگرایان در ۱۰ ماه اخیر بوده است.
توپخانه مجلس بعد از حضور رئیسی فعالتر از گذشته و حتی دوران ریاستجمهوری شیخ اعتدالگرا شلیک میکند. همه چیز از اقتصاد و برنامههای دولت بهعنوان پاشنه آشیل دولتیها آغاز شد.
سال گذشته، هنوز عرق مبارزات انتخاباتی دولت سیزدهم خشک نشده بود که برخی نمایندگان نزدیک به قالیباف تریبونهای مجلس را قرق کردند که: این دولت در انتخاب مدیران و وزرا آنگونه که باید و وعده داده عمل نمیکند. قصه بیبرنامگی دولت در عرصههای اقتصادی به رسانهها کشیده شد. تیتر اول روزنامهها درباره بلاتکلیفی اقتصاد کشور و تعلل دولتی که حرارت اجرای فوری و آنی مکانیسم عدالتمحورش را به رخ میکشید، فضا را کمی عوض کرد. رسانههایی که تا قبل از این گمان میکردند آرامش بهتآوری پس از یکدستشدن فضای سیاسی کشور حاکم خواهد شد، متعجب میدیدند حتی خبرگزاریهای اصولگرا و نزدیک به دولت از آنها پیشی گرفتهاند و نقد روزانه تیم اقتصادی دولت جناحبندیها را بازتعریف میکند.