به گزارش سرویس سیاسی خبرگزاری دانشجو_امیرعلی فتحی: بر اساس متن صریح قانون اساسی و اصل 125 آن، «امضای عهدنامهها، مقاولهنامهها، موافقتنامهها و قراردادهای دولت ایران با سایر دولتها و همچنین امضای پیمانهای مربوط به اتحادیههای بینالمللی منوط به تصویب مجلس شورای اسلامی است.» یعنی اگر دولت بخواهد با هر کشوری توافقنامهای را اجرا کند تا زمانی که اجرای آن به رای اهالی بهارستان و تصویب آنها نرسد، دولت مطابق قانون نمیتواند آن را اجرایی کند.طبعا موافقتنامهها هم مانند سایر مصوبات مجلس باید به تصویب شورای نگهبان برسد بنابراین موافقتنامههای دولت با سایر کشورها علاوه بر فیلتر مجلس باید از مجرای شورای نگهبان هم برای اجرایی شدن، گذر کند.
توافقنامههای مشترک با دولتهای دیگر در عرصه دیپلماسی از اهمیت جایگاه بالایی برای دولتها برخوردارند و نقش اساسی و حیاتی در تعاملات دیپلماتیک با سایر کشورها بازی میکنند و از جهات و ابعاد مختلف دارای اهمیت هستند.اما مهمتر از صرف انعقاد توافقنامه، اهتمام طرفین آن نسبت به اجرا توافقنامه است.زیرا توافقنامهها تا زمانی که مورد اجرا توسط طرفین قرار نگیرد نباید توقع داشت که آورده سیاسی یا اقتصادی هم برای امضاکنندگان آن داشته باشد.
یقنا یکی از مهمترین توافقنامههایی که در تاریخ معاصر ایران اسلامی شکل گرفته و منعقد شده است، «توافق جامع راهبردی ایران و روسیه» است که در دولت سیزدهم و با پیشنهاد شهید رئیسی و به واسطه سیاست عدم توازن و چند جانبهگرایی ایشان رقم خورد که به بهانه تصویب دوفوریت بررسی آن در مجلس شورای اسلامی، در این سیاهه به بررسی آن خواهیم پرداخت.
روند امضای توافقنامه؛ از تلاشهای شهید جمهور تا امضا در دولت فعلی